Thread Rating:
  • 4 Vote(s) - 2.25 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

పక్కింటి పరిచయంRunning

#1

పక్కింటి పరిచయం
(మరొక కథను మొదలు పెడుతున్న -- ఈసారి రచయిత CG.....చాలా నెమ్మదిగా నడుస్తుంది ఈ కథ...)

ఎపిసోడ్ 1 –  కొత్త ఇల్లు… కొత్త పరిచయాలు

బెంగళూరుకు వచ్చి స్థిరపడాలని నాన్న తీసుకున్న నిర్ణయం మా కుటుంబ జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయానికి ప్రారంభం.
నాన్న పేరు శ్రీనివాస్. ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో పనిచేస్తారు. ఉద్యోగ బదిలీ కారణంగా గుంటూరు దగ్గర ఉన్న మా ఊరిని వదిలి బెంగళూరుకు రావాల్సి వచ్చింది. అమ్మ లక్ష్మి. నాకు నేనొక్కడినే సంతానం.
నా పేరు కార్తిక్. వయసు పంతొమ్మిది సంవత్సరాలు. బీకాం మొదటి సంవత్సరం చదువుతున్నాను.
కొత్త నగరం, కొత్త ఇల్లు, కొత్త మనుషులు. మొదట్లో ఇవన్నీ కొంచెం ఇబ్బందిగానే అనిపించాయి. కానీ నాన్నకు ఆఫీసుకు వెళ్లడానికి దగ్గరగా ఉండటం, నాకు కాలేజీ సౌకర్యంగా ఉండటంతో క్రమంగా అలవాటు పడతామని అనుకున్నాం.
మేము దిగిన ఇల్లు ఒక ప్రశాంతమైన రెసిడెన్షియల్ ఏరియాలో ఉంది. రెండు వైపులా స్వతంత్ర ఇళ్లు, ముందు చిన్న గార్డెన్లు, సాయంత్రం పిల్లలు ఆడుకునే వీధి.
మా ఇంటికి కుడివైపు ఉన్న ఇల్లు చాలా అందంగా ఉంది. బయట చిన్న మొక్కలు, గేటు దగ్గర తులసి మొక్క, బాల్కనీలో కొన్ని పూల కుండీలు కనిపించేవి.
మేము వచ్చిన మొదటి రోజే ఆ ఇంటి నుంచి ఒక మధ్యవయస్కుడు బయటకు వచ్చి నాన్నను పలకరించాడు.
“నమస్కారం. కొత్తగా వచ్చారా?”
“అవునండి. నా పేరు శ్రీనివాస్. ఇప్పుడే సామాన్లు తెచ్చుకున్నాం.”
“నా పేరు మూర్తి. పక్కింట్లోనే ఉంటాం. ఏదైనా అవసరమైతే సంకోచించకుండా చెప్పండి.”
నాన్న సంతోషంగా మాట్లాడారు.
కొద్దిసేపటికి మూర్తిగారి భార్య సుజాతగారు కూడా బయటకు వచ్చారు.
“ఇల్లు మారడం అంటే చాలా పనులుంటాయి. మీ ఆవిడను ఒకసారి పంపించండి. పరిచయం చేసుకుంటాం,” అన్నారు.
అమ్మ కూడా బయటకు వచ్చి వాళ్లతో మాట్లాడింది.
అలా మా రెండు కుటుంబాల మధ్య మొదటి పరిచయం ఏర్పడింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం సామాన్లు సర్దుకుంటూ ఉండగా అమ్మ నన్ను పిలిచింది.
“కార్తిక్, పక్కింటి వాళ్లు చాలా మంచివాళ్లలా ఉన్నారు. వాళ్ల అమ్మాయి కూడా ఉందట. ఉద్యోగం చేస్తుందట.”
“అవునా?”
“అవును. పేరు రమ్య. నీకంటే కొంచెం పెద్దదట.”
అప్పటికి ఆ పేరును అంతగా పట్టించుకోలేదు.
మధ్యాహ్నం నాన్న ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయారు. నేను ఇంట్లో ఉన్న కార్టన్లు సర్దుతూ ఉండగా బయట గేటు తెరుచుకున్న శబ్దం వినిపించింది.
ఒక అమ్మాయి స్కూటీ పార్క్ చేసి లోపలికి వస్తోంది.
లేత పీచ్ రంగు కుర్తా, నల్లటి ప్యాంట్, భుజాల మీదుగా వదిలిన జుట్టు. చేతిలో ఆఫీసు బ్యాగ్ ఉంది. ముఖంలో అలసట కన్నా ఎక్కువగా కనిపించింది మాత్రం ఆత్మవిశ్వాసం.
ఆమె గేటు దగ్గర నిలబడి మా ఇంటివైపు చూసింది.
“హలో! మీరు కొత్తగా వచ్చినవాళ్లేనా?”
నేను బయటకు వచ్చాను.
“అవును.”
“నేను రమ్య. పక్కింట్లో ఉంటాను.”
“హాయ్. నేను కార్తిక్.”
“అమ్మ చెప్పారు. మీ అమ్మతో నిన్న మాట్లాడారట.”
“అవును.”
“ఇల్లు సర్దుకోవడం అయిపోయిందా?”
“ఇంకా కొంచెం ఉంది.”
ఆమె చుట్టూ చూసి నవ్వింది.
“కొత్త ఇంట్లో మొదటి వారం ఇలాగే ఉంటుంది. ఏ వస్తువు ఎక్కడ పెట్టామో మనకే తెలియదు.”
“అది నిజమే,” అన్నాను.
“మీరు చదువుకుంటున్నారా?”
“అవును. బీకాం మొదటి సంవత్సరం.”
“ఓహ్! నేను ఉద్యోగం చేస్తున్నాను. ఆఫీసు నుంచి ఇప్పుడే వచ్చాను.”
“అవునా?”
“అవును. సరే, మీరు సామాన్లు సర్దుకోండి. మళ్లీ కలుద్దాం.”
అని చెప్పి లోపలికి వెళ్లబోయింది.
అప్పుడే ఆమె మళ్లీ వెనక్కి తిరిగి,
“ఒక విషయం… మా ఇంట్లో అమ్మానాన్న ఉంటారు. ఎప్పుడైనా ఏదైనా అవసరం ఉంటే చెప్పండి. కొత్తగా వచ్చారు కదా,” అంది.
“తప్పకుండా. థాంక్స్.”
ఆమె చిరునవ్వుతో తల ఊపి గేటు మూసింది.
ఆ చిన్న పరిచయం ముగిసినా, ఆమె మాట్లాడిన తీరు మాత్రం గుర్తుండిపోయింది.

సాయంత్రం అమ్మ పక్కింటి నుంచి తిరిగి వచ్చింది.
“రమ్యను కలిశావా?” అని అడిగింది.
“అవును. ఇప్పుడే ఆఫీసు నుంచి వచ్చింది.”
“ఎలా ఉంది అమ్మాయి?”
“బాగానే మాట్లాడింది.”
“వయసు ఇరవై ఐదు ఉంటుందట. ఉద్యోగం కూడా బాగానే చేస్తోందట. వాళ్ల అమ్మ చెప్పింది.”
నేను పెద్దగా స్పందించలేదు.
రాత్రి భోజనం సమయంలో నాన్న కూడా మూర్తిగారి గురించి మాట్లాడారు.
“మంచి మనిషిలా ఉన్నారు. ఇక్కడ మనకు తెలిసినవాళ్లు లేకపోవడంతో ఇలాంటి పొరుగువాళ్లు ఉండటం మంచిదే.”
అమ్మ కూడా అంగీకరించింది.

మరుసటి రోజు సాయంత్రం మా ఇంటి కాలింగ్ బెల్ మోగింది.
అమ్మ తలుపు తీసింది.
బయట సుజాతగారు, రమ్య ఉన్నారు.
“లక్ష్మిగారూ, కాసేపు మీతో మాట్లాడదామని వచ్చాం,” అన్నారు సుజాతగారు.
“రండి రండి. లోపలికి రండి.”
నేను హాల్లో కూర్చుని ఫోన్ చూస్తున్నాను. వాళ్లు లోపలికి రావడంతో లేచి నమస్కారం చెప్పాను.
“బాగున్నావా కార్తిక్?” అని సుజాతగారు అడిగారు.
“బాగున్నాను ఆంటీ.”
రమ్య నా వైపు చూసి,
“ఏంటి, కొత్త ఇంట్లో సెటిల్ అయిపోయావా?” అంది.
“దాదాపు.”
“మంచిది. ఇంకో రెండు రోజుల్లో మా అమ్మ నిన్ను కూడా మా ఇంటికి తీసుకెళ్తుంది. మా ఇంట్లో ఉన్న మొక్కలన్నీ చూపిస్తుంది.”
“మొక్కలేనా?” అని అడిగాను.
“అవును. మా అమ్మకు మొక్కలంటే చాలా ఇష్టం. మా ఇంట్లోకి వచ్చినవాళ్లకు మొదట అవే పరిచయం అవుతాయి,” అంది.
అందరం నవ్వుకున్నాం.
అమ్మ, సుజాతగారు వంటగదిలోకి వెళ్లి మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
నేను, రమ్య హాల్లోనే ఉన్నాం.
“కాలేజీ ఎప్పుడు ప్రారంభమవుతుంది?” అని అడిగింది.
“వచ్చే వారం అనుకుంటున్నాను.”
“కొత్త ఫ్రెండ్స్ వస్తారు. బెంగళూరుకు కూడా అలవాటవుతుంది.”
“మీరు ఇక్కడే చదువుకున్నారా?”
“లేదు. డిగ్రీ వేరే నగరంలో చేశాను. ఉద్యోగం కోసం బెంగళూరుకు వచ్చాను.”
“ఇక్కడ ఉండటం నచ్చిందా?”
“చాలా. మొదట్లో కొంచెం కష్టమే. ఇప్పుడు బెంగళూరు నా సొంత ఊరిలా అనిపిస్తుంది.”
ఆమె మాట్లాడేటప్పుడు సహజంగా కళ్లలోకి చూస్తుంది. నవ్వినప్పుడు ముఖం మరింత ఆకర్షణీయంగా మారుతుంది.
“సరే కార్తిక్, మేము వెళ్తాం. మళ్లీ కలుద్దాం,” అంది.
“సరే.”
వాళ్లు వెళ్లిపోయారు.

ఆ రాత్రి పడుకునే ముందు కొత్త ఇంటి గురించి ఆలోచించాను.
ఇక్కడికి వచ్చిన మొదటి రెండు రోజుల్లోనే పక్కింటి కుటుంబంతో పరిచయం ఏర్పడింది. మూర్తిగారు, సుజాతగారు మంచివాళ్లలా అనిపించారు.
రమ్య కూడా మొదటి పరిచయంలోనే స్నేహపూర్వకంగా మాట్లాడింది.
ఆమె వయసు ఇరవై ఐదు. నేను పంతొమ్మిది.
ఆరు సంవత్సరాల తేడా ఉన్నా, ఆమెతో మాట్లాడేటప్పుడు పెద్దగా ఇబ్బంది అనిపించలేదు.
అయితే ఆమె గురించి తెలుసుకోవాల్సింది ఇంకా చాలా ఉంది.
ఆ రోజు నాకు తెలియని విషయం ఒక్కటే.
ఈ కొత్త ఇంట్లో మొదలైన ఈ చిన్న పరిచయం, నా జీవితంలో ఇంత ముఖ్యమైన కథకు ప్రారంభం కాబోతోందని.
కొనసాగుతుంది…

నావి కాని నా కథలు Winking-face :

1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ ,  2. పక్కింటి పరిచయం
Like Reply
Do not mention / post any under age /rape content. If found Please use REPORT button.
#2

Nice story bagundi ilage rastu vundandi

Mr. V
[+] 1 user Likes VijayPK's post
Like Reply
#3

Ramya tho sex affairs vundaali. Okade story motham vunte bore benguddi. Kotha characters, Ramya ni mugguru nalugur denge scene lu vundali bro.
Like Reply
#4

starting bagundi
[+] 1 user Likes krish1973's post
Like Reply
#5

Super update broo
[+] 1 user Likes appalapradeep's post
Like Reply
#6

Nice start
[+] 1 user Likes KRS123's post
Like Reply
#7

ఎపిసోడ్ 2 – చిన్న చూపు… పెద్ద అర్థం

కొత్త ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత రోజులు నెమ్మదిగా అలవాటవుతున్నాయి. కాలేజీ ప్రారంభం కావడానికి ఇంకా రెండు రోజులు ఉండటంతో ఇంట్లోనే ఎక్కువ సమయం గడుపుతున్నాను.

ఆ రోజు ఉదయం అమ్మ వంటగదిలో ఉండగా, నాన్న ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్లారు. నేను ఇంటి ముందు నిలబడి ఫోన్ చూస్తుండగా, పక్కింటి గేటు తెరుచుకున్న శబ్దం వినిపించింది.

తలెత్తి చూశాను.

రమ్య బయటకు వస్తోంది. చేతిలో స్కూటీ తాళాలు, భుజానికి ఆఫీస్ బ్యాగ్. ఆ రోజు లేత నీలం రంగు కుర్తీ వేసుకుంది. జుట్టును వెనక్కి కట్టుకుంది. గేటు దగ్గరికి వచ్చాక నన్ను చూసి చిన్నగా నవ్వింది.

“ఏంటి కార్తిక్… ఇంకా ఇంట్లోనే ఉన్నావా? కాలేజీ మొదలవలేదా?”

“ఎల్లుండి నుంచి అక్కా,” అన్నాను.

“అక్కా?” అని కనుబొమ్మలు పైకెత్తింది. “నిన్నటి నుంచి నన్ను అక్కా అంటున్నావా?”

ఆమె ముఖంలో చిలిపి నవ్వు కనిపించింది. నేను కాస్త తడబడ్డాను.

“అంటే… మీరు నాకంటే పెద్దవాళ్లు కదా,” అన్నాను.

“పెద్దదాన్నే. కానీ అంత ఫార్మల్‌గా మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు. రమ్య అని పిలువు.”

“సరే… రమ్య.”

నా నోటినుంచి ఆమె పేరు అలా రావడంతో ఆమె నవ్వు ఇంకాస్త విస్తరించింది.

“బాగుంది. మరి కాలేజీకి వెళ్లే ముందు కొత్త బెంగళూరు ఎలా అనిపిస్తోంది?”

“ఇంకా పెద్దగా బయట తిరగలేదు. ఇంటి చుట్టుపక్కలే చూశాను.”

“అయితే నీకు ఒక పని. ఇక్కడ దగ్గర్లో మంచి టీ, స్నాక్స్ దొరికే చిన్న షాప్ ఉంది. సాయంత్రం వెళ్తే చూపిస్తాను. నీకు దారి కూడా తెలిసిపోతుంది.”

“సరే,” అన్నాను. ఆమె నిజంగానే తీసుకెళ్తుందా, లేక సరదాగా అంటోందా అని మనసులో అనుకున్నాను.

“సరే అంటే సరిపోదు. సాయంత్రం కనిపించాలి,” అంటూ స్కూటీ స్టార్ట్ చేసింది.

“అలాగే.”

ఆమె వెళ్లిపోయాక కూడా కొద్దిసేపు గేటు వైపే చూస్తూ నిలబడ్డాను. నిన్నటి వరకు మా మధ్య ఉన్నది సాధారణ పరిచయం మాత్రమే. కానీ ఈ రోజు ఆమె నాతో మాట్లాడిన తీరు కొంచెం సన్నిహితంగా అనిపించింది.

***

సాయంత్రం ఆరు గంటల సమయంలో ఇంటి ముందు నిలబడి ఉన్నాను. ఆమె చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది. నేను ఎదురు చూస్తున్నానని నాకు నేనే ఒప్పుకోవడానికి కొంచెం సంకోచంగా అనిపించింది.

అప్పుడే పక్కింటి గేటు తెరుచుకుంది.

రమ్య బయటకు వచ్చింది. ఈసారి ఆఫీస్ దుస్తుల్లో లేదు. సాధారణంగా వేసుకునే గులాబీ రంగు టాప్, జీన్స్‌లో ఉంది. చేతిలో చిన్న పర్స్.

“వచ్చేశావా?” అంది.

“నేను ఇక్కడే ఉన్నాను,” అన్నాను.

“అది కనిపిస్తోంది,” అంటూ నవ్వింది. “పద.”

మేమిద్దరం వీధి చివర ఉన్న చిన్న షాప్ వైపు నడిచాం. మొదట్లో ఏం మాట్లాడాలో తెలియక నేను నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాను. ఆమె మాత్రం చుట్టుపక్కల ఇళ్లను చూపిస్తూ, ఏ దారి ఎక్కడికి వెళ్తుందో చెబుతోంది.

“బెంగళూరులో దారి గుర్తుపెట్టుకోవడం కొంచెం కష్టమే,” అంది. “కానీ రెండు మూడు రోజులు తిరిగితే అలవాటైపోతుంది.”

“మీరు ఇక్కడికి ఎప్పుడొచ్చారు?”

“ఉద్యోగం వచ్చిన తర్వాత. మొదట్లో నాకు కూడా ఏమీ తెలియదు. ఆఫీస్‌కి వెళ్లడానికి బస్సులు, ఆటోలు వెతుక్కుంటూ చాలా ఇబ్బంది పడ్డాను.”

“ఇప్పుడు అలవాటైపోయిందా?”

“అవును. మనిషికి కొత్త ప్రదేశం కంటే కొత్త పరిస్థితులే ఎక్కువ కష్టం అనిపిస్తాయి.”

ఆమె చెప్పిన మాటలో ఏదో అనుభవం ఉన్నట్టు అనిపించింది. కానీ దాని గురించి అడగాలని అనిపించలేదు.

షాప్ దగ్గరికి చేరుకున్నాక ఆమె టీ ఆర్డర్ చేసింది. నాకు ఏం కావాలో అడిగింది.

“టీ చాలు,” అన్నాను.

“కాలేజీ మొదలయ్యేలోపు బెంగళూరు స్పెషల్ ఫిల్టర్ కాఫీ కూడా ట్రై చేయాలి,” అంది.

“నాకు కాఫీ అంతగా అలవాటు లేదు.”

“అయితే నెమ్మదిగా అలవాటు చేస్తాం,” అంటూ నవ్వింది.

టీ తాగుతూ కాలేజీ గురించి మాట్లాడుకున్నాం. కొత్త స్నేహితులు చేసుకోవడం, మొదటి రోజు ఎలా ఉంటుందో, ప్రయాణం ఎలా ప్లాన్ చేసుకోవాలో కొన్ని విషయాలు చెప్పింది. నేను కూడా మా ఊరిలోని కాలేజీ స్నేహితుల గురించి చెప్పాను.

మాట్లాడుతుండగా ఆమె నా వైపు చూస్తూ, “నువ్వు మొదట మాట్లాడేటప్పుడు కొంచెం భయపడుతున్నట్టు కనిపించావు. ఇప్పుడు బాగానే మాట్లాడుతున్నావు,” అంది.

“మొదటిసారి కదా. ఎవరో కొత్తవాళ్లతో మాట్లాడేటప్పుడు అలా ఉంటుంది.”

“అయితే నాతో మాట్లాడటం ఇప్పుడు అంత కష్టంగా లేదా?”

ఆ ప్రశ్నకు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయాను.

“లేదు… ఇప్పుడు అలవాటవుతోంది,” అన్నాను.

“అదే చాలు,” అంది. “నువ్వు ఇక్కడ ఒంటరిగా అనిపించుకోకూడదు. పక్కింట్లోనే ఉన్నాం కదా.”

ఆ మాట చాలా సాధారణంగా చెప్పినా నాకు బాగా నచ్చింది.

తిరుగు ప్రయాణంలో ఒకచోట రోడ్డు దాటడానికి ఆగాం. వాహనాలు వేగంగా వస్తుండటంతో ఆమె నా వైపు తిరిగి, “జాగ్రత్తగా చూడు. ఇక్కడ రోడ్డు దాటేటప్పుడు తొందరపడకూడదు,” అంది.

నేను తల ఊపాను. ఆమె ముందుగా దాటి, అవతల నిలబడి నా కోసం వేచి చూసింది.

ఇంటికి దగ్గరయ్యాక, “రేపు కాలేజీకి కావాల్సినవి ఏమైనా కొనాలా?” అని అడిగింది.

“కొన్ని నోట్‌బుక్స్ కొనాలి.”

“అయితే రేపు నాకు ఆఫీస్‌కి వెళ్లే ముందు సమయం ఉంటే చెబుతాను. దగ్గర్లో మంచి స్టేషనరీ షాప్ ఉంది.”

“అవసరం లేదు, నేను చూసుకుంటాను,” అన్నాను.

“సరే. కానీ ఏదైనా సహాయం కావాలంటే అడుగు. ప్రతి విషయానికీ మొహమాటపడితే ఎలా?” అంది.

మా ఇంటి గేటు దగ్గరికి వచ్చాక ఆమె తన ఇంటి వైపు తిరిగింది.

“సరే కార్తిక్, రేపు కలుద్దాం.”

“సరే రమ్య. థాంక్స్.”

“థాంక్స్ ఎందుకు? పక్కింటివాళ్లం కదా,” అంటూ నవ్వి లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

***

ఆ రాత్రి భోజనం చేస్తున్నప్పుడు అమ్మ అడిగింది.

“ఈ రోజు ఎక్కడికి వెళ్లావు?”

“పక్కింటి రమ్యతో దగ్గర్లో ఉన్న షాప్‌కి వెళ్లాను. ఇక్కడి దారులు చూపించింది.”

“మంచిది. మనకు ఈ ఊరు కొత్త. తెలిసినవాళ్లు ఉంటే సౌకర్యంగా ఉంటుంది,” అంది అమ్మ.

నేను తల ఊపాను. కానీ నా మనసులో మాత్రం సాయంత్రం జరిగిన సంభాషణ తిరుగుతూనే ఉంది.

రమ్యతో మాట్లాడటం సులభంగా అనిపించింది. ఆమె నవ్వు, ప్రశ్నలు అడిగే తీరు, నేను తడబడినప్పుడు సరదాగా ఆటపట్టించిన విధానం—అన్నీ గుర్తొచ్చాయి.

ఇది కేవలం కొత్త పొరుగువారితో ఏర్పడుతున్న స్నేహమా? లేక ఆ పరిచయంలో ఇంకేదైనా ప్రత్యేకత ఉందా?

నాకు ఇంకా సమాధానం తెలియదు.

కానీ ఒక విషయం మాత్రం అర్థమైంది.

మరుసటి రోజు ఆమెను మళ్లీ కలవాలని నాకు అనిపిస్తోంది.

నావి కాని నా కథలు Winking-face :

1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ ,  2. పక్కింటి పరిచయం
Like Reply
#8

Good update
[+] 1 user Likes utkrusta's post
Like Reply
#9

Nice start
[+] 1 user Likes Anubantu's post
Like Reply
#10

Bagundiii mee story n writing.. Nice.. :)
[+] 1 user Likes nenoka420's post
Like Reply
#11

keep going boss!!!
[+] 1 user Likes readersp's post
Like Reply
#12

Nice update
[+] 1 user Likes appalapradeep's post
Like Reply
#13

Good updates, But one request from my side is not to postpone the stories,and continue as per your as style continuously plz
[+] 1 user Likes Paty@123's post
Like Reply
#14

Nice update

Mr. V
[+] 1 user Likes VijayPK's post
Like Reply
#15

ఎపిసోడ్ 3 – ఎదురుచూపులో మొదలైన మార్పు

మరుసటి రోజు ఉదయం కాలేజీకి కావాల్సిన నోట్‌బుక్స్ కొనాలని బయటకు వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యాను. అమ్మ ఇచ్చిన లిస్ట్ జేబులో పెట్టుకుని గేటు దగ్గరకు వచ్చాను. అప్పుడే పక్కింటి నుంచి రమ్య బయటకు వచ్చింది.

“ఏంటి కార్తిక్, షాపింగ్‌కి వెళ్తున్నావా?” అని అడిగింది.

“అవును. నోట్‌బుక్స్ కొనాలి.”

“నిన్న చెప్పాను కదా, మంచి స్టేషనరీ షాప్ చూపిస్తానని. నేను కూడా బయటకు వెళ్తున్నాను. పద, కలిసి వెళ్దాం.”

“మీకు ఆఫీస్‌కి ఆలస్యం అవ్వదా?”

“ఇంకా టైమ్ ఉంది. అంతేకాదు, నీకు దారి చూపించడానికి ఐదు నిమిషాలే పడుతుంది.”

ఆమె స్కూటీ తీస్తానని అనుకున్నాను. కానీ ఈసారి నడుచుకుంటూ వెళ్దామని చెప్పింది. దారిలో చిన్న చిన్న దుకాణాలు, బేకరీలు చూపిస్తూ నాతో మాట్లాడింది.

“కాలేజీ మొదటి రోజు టెన్షన్‌గా ఉందా?” అని అడిగింది.

“కొంచెం. కొత్త కాలేజీ, కొత్త స్నేహితులు… ఎలా ఉంటుందో తెలియదు.”

“అందరికీ మొదట్లో అలాగే ఉంటుంది. కానీ నువ్వు ఎక్కువగా ఆలోచించకు. మొదటి రోజే అందరితో స్నేహం చేయాలని ప్రయత్నించాల్సిన అవసరం లేదు.”

“మీకు కూడా మొదట్లో ఇలాగే అనిపించిందా?”

“చాలా. నేను ఉద్యోగం కోసం బెంగళూరుకి వచ్చినప్పుడు ఎవ్వరూ తెలియదు. మొదట్లో ఆఫీస్ నుంచి ఇంటికి వచ్చాక మాట్లాడటానికి కూడా ఎవరూ ఉండేవాళ్లు కాదు.”

ఆమె మాటల్లో కొంచెం నిజమైన ఒంటరితనం కనిపించింది. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ, ధైర్యంగా మాట్లాడే రమ్యకు కూడా అలాంటి రోజులు ఉన్నాయన్న విషయం నాకు కొత్తగా అనిపించింది.

“ఇప్పుడు అలాంటిదేమీ లేదా?” అని అడిగాను.

“ఇప్పుడు ఉంది. పని, స్నేహితులు, ఇంట్లో వాళ్లు… జీవితం కాస్త సర్దుకుంది,” అంటూ నవ్వింది.

షాప్‌కి చేరుకున్నాక నాకు కావాల్సిన నోట్‌బుక్స్, పెన్నులు తీసుకున్నాను. బిల్లు కట్టే సమయంలో ఆమె నా చేతిలో ఉన్న లిస్ట్ చూసి నవ్వింది.

“ఇంత పెద్ద లిస్ట్ ఏంటి? కాలేజీకి వెళ్తున్నావా, లేక ఆఫీస్ తెరుస్తున్నావా?”

“అమ్మ ఇచ్చింది,” అన్నాను.

“అయితే అమ్మ చెప్పినవన్నీ కొనాల్సిందే,” అంటూ నవ్వింది.

బయటకు వచ్చాక ఆమె తన ఆఫీస్‌కి వెళ్లాల్సిన దారి వైపు నడిచింది. నేను ఇంటి వైపు తిరగబోతుంటే, “కార్తిక్!” అని పిలిచింది.

వెనక్కి తిరిగి చూశాను.

“కాలేజీ మొదలైన తర్వాత నీ రోజులు బిజీ అయిపోతాయి. అయినా ఇంటికి వచ్చాక కనిపిస్తే పలకరించు. కొత్త ప్రదేశంలో పరిచయాలు ఉండటం మంచిదే.”

“తప్పకుండా,” అన్నాను.

ఆమె వెళ్లిపోయింది. ఈసారి ఆమె వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. కానీ ఆమె చెప్పిన మాటలు మాత్రం నా మనసులో ఉండిపోయాయి.

***

మధ్యాహ్నం అమ్మతో కలిసి భోజనం చేసిన తర్వాత కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకున్నాను. సాయంత్రం ఇంటి ముందు కూర్చుని ఫోన్ చూస్తుండగా, రమ్య గేటు దగ్గర కనిపించింది.

“ఏంటి, కొత్త నోట్‌బుక్స్ ఎలా ఉన్నాయి?” అని అడిగింది.

“బాగున్నాయి. మీరు చెప్పిన షాప్ కూడా బాగుంది.”

“అంటే నా సలహా పనికొచ్చిందన్నమాట.”

“అవును.”

ఆమె నవ్వుతూ గేటు దగ్గరే నిలబడింది. నేను కూడా లేచి దగ్గరకు వెళ్లాను.

“రేపు కాలేజీకి వెళ్లే ముందు ఏమైనా కావాలంటే చెప్పు. మా ఇంట్లో కూడా కొన్ని పాత నోట్‌బుక్స్ ఉంటాయి,” అంది.

“అవసరం లేదు. అన్నీ తీసుకున్నాను.”

“సరే. మరి మొదటి రోజు ఎలా గడిచిందో వచ్చాక చెప్పాలి.”

“మీకు అంత ఆసక్తా?” అని మొదటిసారి కొంచెం ధైర్యంగా అడిగాను.

ఆమె కాసేపు నా వైపు చూసింది. తర్వాత చిరునవ్వుతో, “పక్కింట్లో కొత్తగా కాలేజీకి వెళ్తున్న అబ్బాయి ఉన్నాడు కదా. ఆసక్తి ఉండకూడదా?” అంది.

“అది నిజమే,” అన్నాను.

“అయితే రేపు కలుద్దాం.”

ఆమె లోపలికి వెళ్లబోతుండగా నేను పిలిచాను.

“రమ్య…”

ఆమె వెనక్కి తిరిగింది.

“ఈ రోజు నాతో షాప్‌కి వచ్చినందుకు థాంక్స్.”

“మళ్లీ థాంక్స్ అంటున్నావా? మన మధ్య ఈ మాటలు తగ్గించాలి,” అంటూ నవ్వింది.

“సరే. ఇక చెప్పను.”

“చూద్దాం,” అని కన్నుగీటి లోపలికి వెళ్లిపోయింది.

***

ఆ రాత్రి పడుకునే ముందు మరుసటి రోజు కాలేజీకి తీసుకెళ్లాల్సిన వస్తువులన్నీ సిద్ధం చేసుకున్నాను. కొత్త కాలేజీ గురించి కొంత ఉత్సాహం, కొంత భయం ఉన్నాయి.

కానీ ఆ ఆలోచనల మధ్య రమ్య మాట కూడా గుర్తొచ్చింది.

మొదటిసారి కలిసినప్పుడు ఆమె నాకు ఒక పొరుగింటి అమ్మాయిలా మాత్రమే అనిపించింది. ఇప్పుడు మాత్రం ఆమెతో మాట్లాడాలని, రోజులో ఏదో ఒక సమయంలో కనిపిస్తుందేమోనని ఎదురుచూస్తున్నాను.

ఆమె కూడా నాతో మాట్లాడటానికి ఇష్టపడుతోందా? లేక కొత్తగా వచ్చిన పొరుగింటి అబ్బాయికి సహాయం చేయడం మాత్రమేనా?

ఇంకా తెలియదు.

కానీ ఈసారి ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి నాలో మొదలైంది.

రేపు నా కాలేజీ మొదటి రోజు. కొత్త స్నేహితులు పరిచయం అవుతారు. కొత్త జీవితం మొదలవుతుంది.

అదే సమయంలో, పక్కింటి రమ్యతో నా పరిచయం కూడా నెమ్మదిగా మరో రూపం తీసుకుంటున్నట్టుగా అనిపిస్తోంది.

నావి కాని నా కథలు Winking-face :

1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ ,  2. పక్కింటి పరిచయం
Like Reply
#16

All 3 updates are nice bro.
[+] 1 user Likes Balu999's post
Like Reply
#17

(14-11-2026, 01:14 AM)VijayPK Wrote:  Nice story bagundi ilage rastu vundandi

(14-11-2026, 03:30 AM)krish1973 Wrote:  starting bagundi

(14-11-2026, 03:33 AM)appalapradeep Wrote:  Super update broo

(14-11-2026, 04:49 AM)KRS123 Wrote:  Nice start

(14-11-2026, 10:29 AM)utkrusta Wrote:  Good update

(14-11-2026, 10:43 AM)Anubantu Wrote:  Nice start

(14-11-2026, 10:56 AM)nenoka420 Wrote:  Bagundiii mee story n writing.. Nice.. :)

(14-11-2026, 11:28 AM)readersp Wrote:  keep going boss!!!

(14-11-2026, 12:03 PM)appalapradeep Wrote:  Nice update

(14-11-2026, 12:29 PM)Paty@123 Wrote:  Good updates, But one request from my side is not to postpone the stories,and continue as per your as style continuously plz

(14-11-2026, 12:49 PM)VijayPK Wrote:  Nice update



Thank you all for your comments & encouragement.... Keep it coming

నావి కాని నా కథలు Winking-face :

1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ ,  2. పక్కింటి పరిచయం
Like Reply
#18

Katha adiripoyindi, kathanu etti paristitulalo aapakunda continue cheyandi writer garu.
[+] 1 user Likes PinkPiLovedthat@1987's post
Like Reply
#19

Nice updates
[+] 1 user Likes KRS123's post
Like Reply
#20

Writer garu, kathanu madhyalo vedileyakunda kathanu continue ga run chestaarani aasistunnanu. Waiting here for more big episodes of this story please.
[+] 1 user Likes PinkPiLovedthat@1987's post
Like Reply
12,615 views




Users browsing this thread: 5 Guest(s)