Posts: 412
Threads: 10
Likes Received: 970 in 239 posts
Likes Given: 1,419
Joined: Sep 2021
Reputation:
27
ఎపిసోడ్ 7 – పుట్టినరోజు వేడుకలో ఒక కొత్త అనుభూతి
ఆదివారం సాయంత్రం.
సుజాత ఆంటీ పుట్టినరోజు వేడుక కోసం రెండు ఇళ్లలోనూ సందడి మొదలైంది. అమ్మ ఉదయమే వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి వంట ఏర్పాట్లలో సహాయం చేస్తోంది. నాన్న, ముర్తి అంకుల్ బయట కుర్చీలు, టేబుళ్లు సర్దుతున్నారు.
నేను సాయంత్రం స్నానం చేసి సిద్ధమయ్యాను. కొత్తగా కొనుక్కున్న లేత నీలం రంగు షర్ట్ వేసుకుని బయటకు వచ్చాను.
అమ్మ నన్ను చూసి, “బాగున్నావు. త్వరగా వెళ్లి రమ్యకు ఏమైనా సహాయం కావాలేమో చూడు,” అంది.
పక్కింట్లోకి వెళ్లేసరికి రమ్య హాల్లో బెలూన్లను సరిచేస్తోంది. నన్ను చూసి కాసేపు ఆగింది.
“వావ్! ఈ రోజు చాలా బాగున్నావే,” అంది.
“థాంక్స్. మీరు కూడా బాగున్నారు.”
ఆమె ఆ రోజు ముదురు ఆకుపచ్చ రంగు కుర్తీ వేసుకుంది. జుట్టును ఒకవైపు వదిలేసి, చిన్న చెవిపోగులు పెట్టుకుంది. సాధారణంగా ఆఫీస్కి వెళ్లే సమయంలో కనిపించే రమ్యకంటే ఈ రోజు కొంచెం ప్రత్యేకంగా కనిపించింది.
“ఏంటి, చూస్తూ ఉండిపోతావా? లేక ఏమైనా సహాయం చేస్తావా?” అని నవ్వుతూ అడిగింది.
“చెప్పండి. ఏం చేయాలి?”
“ఈ బెలూన్లను ఆ గోడ దగ్గర కట్టాలి. నేను ఇక్కడివి పూర్తి చేస్తాను.”
నేను ఆమె చెప్పినట్టు పని మొదలుపెట్టాను.
***
కొద్దిసేపటికి అతిథులు రావడం మొదలైంది. ముర్తి అంకుల్కి తెలిసిన కొంతమంది కుటుంబాలు, సుజాత ఆంటీ స్నేహితులు వచ్చారు. మా అమ్మానాన్న కూడా అందరితో కలిసిపోయారు.
రమ్య అందరినీ పలకరిస్తూ, అవసరమైన ఏర్పాట్లు చూసుకుంటోంది. ఆమెను చూస్తుంటే ఈ ఇంట్లో ప్రతి ఒక్కరికీ ఆమెతో మంచి అనుబంధం ఉన్నట్టు అనిపించింది.
నేను ఒక మూలన నిలబడి ఉన్నప్పుడు రమ్య నా దగ్గరకు వచ్చింది.
“ఇక్కడ ఒంటరిగా ఎందుకు నిలబడ్డావు?”
“ఎవరూ పెద్దగా తెలియదు కదా.”
“అందుకే పరిచయం చేసుకోవాలి. రా, మా ఆఫీస్ ఫ్రెండ్స్ని పరిచయం చేస్తాను.”
ఆమె నన్ను తన ఇద్దరు స్నేహితులకు పరిచయం చేసింది. వాళ్లు నాతో కాలేజీ గురించి మాట్లాడారు. కొద్దిసేపటికే నేను కూడా వాళ్లతో సౌకర్యంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
రమ్య దూరం నుంచి నన్ను గమనించి చిన్నగా నవ్వింది. నేను కూడా ఆమె వైపు చూసి నవ్వాను.
***
కేక్ కట్ చేసే సమయం వచ్చింది. అందరూ హాల్లో చేరారు. సుజాత ఆంటీ కేక్ ముందు నిలబడగా, ముర్తి అంకుల్ ఆమె పక్కన ఉన్నారు.
“హ్యాపీ బర్త్డే!” అంటూ అందరూ శుభాకాంక్షలు తెలిపారు.
కేక్ కట్ చేసిన తర్వాత రమ్య ముందుగా తన అమ్మకు కేక్ తినిపించింది. ఆ తర్వాత నాన్నకు ఇచ్చింది. ఆమె ముఖంలో కనిపించిన ఆనందం నాకు బాగా నచ్చింది.
తర్వాత మా అమ్మకు కూడా కేక్ ఇచ్చింది.
“లక్ష్మీ గారు, మీరు కూడా తీసుకోండి,” అంది.
అమ్మ నవ్వుతూ తీసుకుంది.
కొద్దిసేపటికి రమ్య నా దగ్గరకు కేక్ ప్లేట్తో వచ్చింది.
“ఇదిగో, నీకు.”
“థాంక్స్.”
“ఈ రోజు సహాయం చేసినందుకు నీకు ప్రత్యేకంగా ఒక పెద్ద ముక్క,” అంది.
“అయితే రేపటి నుంచి కూడా సహాయం చేయాల్సిందేనా?” అని అడిగాను.
“అది నీ ఇష్టం. కానీ సహాయం చేసినప్పుడు కేక్ దొరుకుతుందని మాత్రం హామీ ఇవ్వలేను,” అంటూ నవ్వింది.
నేను కూడా నవ్వాను.
***
భోజనం తర్వాత అతిథులు కొందరు వెళ్లిపోయారు. మిగిలినవాళ్లు హాల్లో కూర్చుని మాట్లాడుతున్నారు. రమ్య కొద్దిసేపు బాల్కనీలోకి వెళ్లింది.
నేను కూడా నీళ్లు తీసుకోవడానికి బయటకు వచ్చినప్పుడు ఆమె అక్కడ కనిపించింది.
“అలసిపోయావా?” అని అడిగాను.
“కొంచెం. కానీ బాగానే ఉంది. ఇంట్లో ఇలాంటి కార్యక్రమాలు ఉంటే నాకు ఇష్టం.”
“మీరు అన్నీ చాలా చక్కగా చూసుకున్నారు.”
“అమ్మ సంతోషంగా ఉంటే చాలు. ఆమెకు ఇలాంటి చిన్న వేడుకలు చాలా ఇష్టం.”
ఆమె మాటల్లో అమ్మపై ఉన్న ప్రేమ స్పష్టంగా కనిపించింది.
“నువ్వు కూడా ఈ రోజు బాగా కలిసిపోయావు,” అంది.
“మొదట్లో కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది. తర్వాత మీ ఫ్రెండ్స్తో మాట్లాడాక బాగుంది.”
“చూశావా? కొత్తవాళ్లతో మాట్లాడటానికి అంత భయపడాల్సిన అవసరం లేదు.”
“మీరు పరిచయం చేయకపోతే నేను వెళ్లి మాట్లాడేవాడిని కాదేమో.”
“అయితే ఇక నుంచి ప్రతిసారీ నేను పరిచయం చేయాలా?”
“అవసరం లేదు. కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది.”
ఆమె నవ్వింది.
“అదే నాకు కావాల్సింది. నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చి అందరితో కలవాలి. ఎప్పుడూ ఇంట్లోనే ఉండకూడదు.”
ఆమె మాటలు స్నేహపూర్వకంగా ఉన్నా, అందులో నా గురించి శ్రద్ధ కనిపించింది.
నేను ఆమె వైపు చూసి, “మీరు కూడా ఎప్పుడూ ఇలాగే అందరినీ చూసుకుంటారా?” అని అడిగాను.
“అందరినీ కాదు. నాకు దగ్గరైన వాళ్లను,” అంది.
ఆ మాట విన్నప్పుడు నేను కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాను.
ఆమె వెంటనే నవ్వుతూ, “ఏంటి? అంత సీరియస్గా ఆలోచిస్తున్నావు?” అంది.
“ఏమీ లేదు. మీరు చెప్పింది గుర్తుపెట్టుకుంటున్నాను.”
“మంచిది. మరి లోపలికి పద. లేకపోతే అందరూ మనం ఇక్కడ ఏదో రహస్య సమావేశం పెట్టుకున్నామనుకుంటారు.”
మేమిద్దరం నవ్వుకుంటూ లోపలికి వెళ్లాం.
***
రాత్రి వేడుక పూర్తయ్యాక మేము ఇంటికి తిరిగి వచ్చాం. అమ్మ అలసిపోయినా సంతోషంగా ఉంది.
“రమ్య చాలా కష్టపడింది. తన అమ్మ పుట్టినరోజు కోసం అన్నీ స్వయంగా చూసుకుంది,” అంది.
“అవును. ఈ రోజు చాలా బాగా జరిగింది,” అన్నాను.
అమ్మ నన్ను చూసి నవ్వింది.
“నువ్వు కూడా వాళ్లతో బాగా కలిసిపోతున్నావు. మంచిదే.”
నేను ఏమీ అనకుండా నవ్వాను.
ఆ రాత్రి పడుకునే ముందు బాల్కనీలోకి వెళ్లాను. పక్కింట్లో ఇంకా కొన్ని లైట్లు వెలుగుతున్నాయి. రమ్య హాల్లో ఏదో సర్దుతున్నట్టు కనిపించింది.
కొద్దిసేపటికి ఆమె బయటకు వచ్చి నన్ను చూసింది.
“గుడ్నైట్, కార్తిక్,” అంది.
“గుడ్నైట్, రమ్య. మీ అమ్మకు మరోసారి హ్యాపీ బర్త్డే చెప్పండి.”
“తప్పకుండా చెబుతాను. ఈ రోజు వచ్చినందుకు థాంక్స్.”
“మేము రావడం మాకు కూడా సంతోషమే.”
ఆమె నవ్వి లోపలికి వెళ్లిపోయింది.
ఆ రోజు ఆమెను కొత్త కోణంలో చూశాను. సరదాగా ఆటపట్టించే రమ్య మాత్రమే కాదు; తన కుటుంబాన్ని ప్రేమించే, బాధ్యతలు తీసుకునే, అందరినీ కలిపి ఉంచే వ్యక్తి కూడా ఆమె.
ఆమె గురించి నాకు ఇంకా చాలా తెలియాల్సి ఉంది.
కానీ ఇప్పుడు ఆమెను తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి రోజురోజుకీ పెరుగుతోంది.
ఆ పరిచయం ఎటు వెళ్తుందో తెలియదు. అయితే ఆ ఆదివారం రాత్రి, మా మధ్య ఉన్న స్నేహం ఇంకొంచెం బలపడిందని మాత్రం నాకు అనిపించింది.
నావి కాని నా కథలు
:
1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ , 2. పక్కింటి పరిచయం
The following 13 users Like sheenastevens's post:13 users Like sheenastevens's post
• ash.enigma, coolguy, crazyboy, gora, Hellogoogle, hemu4u, Mohana69, Nani666, Paty@123, Ram.alone, Skv89, sriramakrishna, yekalavyass
Posts: 412
Threads: 10
Likes Received: 970 in 239 posts
Likes Given: 1,419
Joined: Sep 2021
Reputation:
27
ఎపిసోడ్ 8 – మొదటిసారి ఆమె మనసు గురించి
సుజాత ఆంటీ పుట్టినరోజు వేడుక తర్వాతి రోజు సోమవారం. కాలేజీకి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నప్పుడు ఆదివారం జరిగిన విషయాలు గుర్తుకొచ్చాయి. ముఖ్యంగా బాల్కనీలో రమ్య చెప్పిన ఒక మాట నా మనసులో నిలిచిపోయింది.
“నాకు దగ్గరైన వాళ్లను…”
ఆ మాట ఆమె సాధారణంగానే చెప్పిందేమో. అయినా దాని గురించి ఆలోచించకుండా ఉండలేకపోయాను.
ఉదయం గేటు దగ్గరకు వచ్చేసరికి రమ్య స్కూటీపై బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉంది.
“గుడ్ మార్నింగ్,” అన్నాను.
“గుడ్ మార్నింగ్. నిన్న బాగా నిద్రపోయావా? వేడుకలో బాగా తిరిగావు కదా.”
“బాగానే నిద్రపోయాను. మీరు?”
“నేను మాత్రం రాత్రి చాలా ఆలస్యంగా పడుకున్నాను. అన్నీ సర్దేసి పడుకునేసరికి టైమ్ అయిపోయింది.”
“ఈ రోజు ఆఫీస్లో నిద్ర వస్తుందేమో.”
“వచ్చినా పని చేయక తప్పదు,” అంటూ నవ్వింది.
నేను కూడా నవ్వి కాలేజీకి బయలుదేరాను.
***
ఆ రోజు కాలేజీలో క్లాసులు పూర్తయ్యాక నవీన్తో కలిసి బస్స్టాప్కి వచ్చాను. అతను తన ఇంటికి వెళ్లే బస్సు ఎక్కాడు. నేను మరో బస్సు కోసం ఎదురుచూస్తుండగా ఫోన్ మోగింది.
అమ్మ నుంచి మెసేజ్ వచ్చింది.
*“వస్తూ కూరగాయలు తీసుకురా. రమ్య వాళ్లింట్లో కూడా కొంచెం ఇవ్వాలి.”*
నేను దగ్గరలోని కూరగాయల దుకాణంలో ఆగి అమ్మ చెప్పినవి తీసుకున్నాను. పక్కింటికి వెళ్లేసరికి సుజాత ఆంటీ ఇంట్లో లేరు. రమ్య మాత్రం హాల్లో కూర్చుని ల్యాప్టాప్లో పని చేస్తోంది.
“హాయ్,” అన్నాను.
ఆమె తలెత్తి చూసింది.
“హాయ్ కార్తిక్. కాలేజీ అయిపోయిందా?”
“అవును. అమ్మ ఇవి మీకు ఇవ్వమంది.”
“అమ్మ ఎక్కడ?”
“ఇంట్లోనే ఉంది. ఇవి మీకివ్వమంది.”
ఆమె సంచి తీసుకుని పక్కన పెట్టింది.
“థాంక్స్. కాసేపు కూర్చుంటావా? నేను ఈ పని పూర్తి చేస్తాను.”
“మీరు పని చేసుకోండి. నేను వెళ్లిపోతాను.”
“పది నిమిషాలే. ఇంతలోనే వెళ్లిపోతావా?”
ఆమె మాటలోని చనువు చూసి నేను కూర్చున్నాను.
ఆమె మళ్లీ ల్యాప్టాప్ వైపు తిరిగింది. నేను ఫోన్ చూస్తూ ఉన్నాను. కొద్దిసేపటికి ఆమె పని ముగించి ల్యాప్టాప్ మూసేసింది.
“ఇప్పుడు చెప్పు. కాలేజీ ఎలా ఉంది?”
“బాగుంది. ఈ రోజు ఒక అసైన్మెంట్ ఇచ్చారు.”
“మొదటి సంవత్సరం నుంచే అసైన్మెంట్లా?”
“అవును. బీకాం కదా.”
“సరే, చదువులో బిజీ అయిపోతావు ఇక.”
“మీకు కూడా ఆఫీస్లో ఇలాగే పనులు ఎక్కువగా ఉంటాయా?”
“కొన్ని రోజులు చాలా ఎక్కువ. కొన్ని రోజులు కాస్త ప్రశాంతంగా ఉంటాయి. ఈ రోజు ఇంటి నుంచే పని చేస్తున్నాను.”
***
మాట్లాడుతుండగా రమ్య ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ చూసి కాల్ తీసుకుంది.
“హాయ్… అవును, నేను మాట్లాడగలను… లేదు, ఈ వారం కుదరదు… వచ్చే వారం చూద్దాం.”
ఆమె ఫోన్ పెట్టిన తర్వాత కాసేపు ఆలోచనలో పడింది.
“ఏమైంది?” అని అడిగాను.
“ఏమీ లేదు. నా స్నేహితురాలు ఒకసారి కలుద్దామని అడిగింది. ఈ మధ్య ఎవరికీ సమయం కేటాయించలేకపోతున్నాను.”
“మీకు ఫ్రెండ్స్ ఎక్కువమందే ఉన్నట్టున్నారు.”
“ఉన్నారు. కానీ ఉద్యోగం మొదలయ్యాక అందరినీ కలవడం అంత సులభం కాదు.”
“మీరు కాలేజీలో ఎలా ఉండేవారు?”
ఆమె నవ్వింది.
“చాలా మాట్లాడేదాన్ని. స్నేహితులతో తిరగడం, చిన్న చిన్న ట్రిప్స్కి వెళ్లడం ఇష్టం. ఉద్యోగం వచ్చిన తర్వాత జీవితం కాస్త మారిపోయింది.”
“మళ్లీ ఆ రోజులు మిస్ అవుతాయా?”
“కొన్నిసార్లు అవుతాయి. కానీ ప్రతి దశలోనూ ఏదో కొత్త విషయం నేర్చుకుంటాం కదా.”
ఆమె మాటల్లో ఒక ప్రశాంతత ఉంది. కానీ ఆమెకు కూడా కొన్ని కోరికలు నెరవేరలేదేమో అనిపించింది.
“మీకు ఇప్పుడు ఏం చేయాలని అనిపిస్తుంది?” అని అడిగాను.
ఆమె నా వైపు చూసింది.
“నిజంగా చెప్పాలంటే, అప్పుడప్పుడు ఎలాంటి ప్లాన్ లేకుండా ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోవాలని అనిపిస్తుంది. ఫోన్, ఆఫీస్ మెసేజ్లు, రోజువారీ పనులు ఏవీ లేకుండా.”
“అది బాగుంటుంది.”
“అవును. కానీ అలాంటి రోజు దొరకడం కష్టం.”
“ఒకరోజు దొరుకుతుంది.”
ఆమె చిన్నగా నవ్వింది.
“నువ్వు చాలా నమ్మకంగా చెబుతున్నావు.”
“దొరకాలని కోరుకుంటున్నాను అంతే.”
ఆమె కొద్దిసేపు నా వైపు చూసింది. తర్వాత చిరునవ్వుతో, “థాంక్స్ కార్తిక్,” అంది.
***
అప్పుడే సుజాత ఆంటీ ఇంటికి వచ్చారు. మమ్మల్ని ఇద్దరినీ హాల్లో చూసి నవ్వారు.
“ఏంటి, ఇద్దరూ ఇక్కడే ఉన్నారా?”
“కార్తిక్ అమ్మ పంపిన కూరగాయలు ఇచ్చాడు. కాసేపు మాట్లాడుతున్నాం,” అంది రమ్య.
“మంచిది. కార్తిక్, మీ అమ్మకు చెప్పు. రేపు సాయంత్రం మా ఇంటికి రావాలని. ఇద్దరం కలిసి ఏదో మాట్లాడుకోవాలి.”
“చెబుతాను ఆంటీ.”
నేను లేచి బయలుదేరాను. రమ్య కూడా గేటు వరకు వచ్చింది.
“నీతో మాట్లాడితే సమయం త్వరగా గడిచిపోతుంది,” అంది.
ఆ మాట విని నాకు ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది.
“నాతోనా?”
“అవును. ఎందుకు, నమ్మలేదా?”
“నమ్మాను,” అన్నాను.
“మంచిది. మరి రేపు కాలేజీ తర్వాత కలుద్దాం.”
“సరే.”
***
ఆ రాత్రి భోజనం తర్వాత అమ్మకు సుజాత ఆంటీ చెప్పిన విషయం చెప్పాను. అమ్మ మరుసటి రోజు వెళ్లాలని అనుకుంది.
నేను నా గదిలోకి వెళ్లి చదువుకోవడానికి పుస్తకం తెరిచాను. కానీ కొద్దిసేపటి క్రితం రమ్యతో జరిగిన సంభాషణ గుర్తొస్తూనే ఉంది.
ఆమె తన జీవితంలోని కొన్ని విషయాలు నాతో పంచుకుంది. ఆమెకు కూడా ఒంటరిగా అనిపించే రోజులు ఉంటాయని, తనకంటూ కొన్ని కోరికలు ఉన్నాయని తెలిసింది.
ఇప్పటివరకు నేను ఆమెను నవ్వుతూ, సరదాగా మాట్లాడే వ్యక్తిగా మాత్రమే చూశాను. ఈ రోజు మాత్రం ఆమె మనసులోని మరో కోణం కనిపించింది.
ఆమె నన్ను నమ్మి మాట్లాడుతోందా? లేక మా మధ్య పెరుగుతున్న స్నేహం వల్ల సహజంగా అలా జరిగిందా?
ఏదైనా సరే, ఆమె చెప్పిన విషయాలు నాకు విలువైనవిగా అనిపించాయి.
ఆమె గురించి తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి ఇప్పుడు కేవలం ఆమె అందం లేదా నవ్వు వరకే పరిమితం కాలేదు.
ఆమె ఆలోచనలు, ఇష్టాలు, కోరికలు కూడా తెలుసుకోవాలనిపిస్తోంది.
బహుశా అదే ఒక వ్యక్తికి నిజంగా దగ్గరవ్వడం మొదలయ్యే దశ కావచ్చు.
నావి కాని నా కథలు
:
1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ , 2. పక్కింటి పరిచయం
The following 19 users Like sheenastevens's post:19 users Like sheenastevens's post
• arkumar69, ash.enigma, asrinivasarao380, coolguy, crazyboy, gora, Hellogoogle, hemu4u, Kamandalam, Mohana69, Nani666, nenoka420, Paty@123, Raju1987, Ram.alone, readersp, Skv89, sriramakrishna, yekalavyass
Posts: 592
Threads: 0
Likes Received: 440 in 323 posts
Likes Given: 864
Joined: Nov 2018
Reputation:
17
Good going!!! Slowly building a tempo!!! go for it!!!
Posts: 1,770
Threads: 1
Likes Received: 1,414 in 1,123 posts
Likes Given: 1,954
Joined: Sep 2021
Reputation:
15
Nice updates andi.. bagunai flow
Posts: 412
Threads: 10
Likes Received: 970 in 239 posts
Likes Given: 1,419
Joined: Sep 2021
Reputation:
27
ఎపిసోడ్ 9 – ఒక చిన్న ప్రయాణం… కొన్ని దగ్గరి మాటలు
మంగళవారం సాయంత్రం కాలేజీ నుంచి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు అమ్మ పక్కింటికి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతోంది.
“కార్తిక్, నేను సుజాత దగ్గరకు వెళ్తున్నాను. నువ్వు కూడా వస్తావా?” అని అడిగింది.
“ఏదైనా పని ఉందా?”
“పని ఏమీ లేదు. నిన్న మాట్లాడుకుందామని చెప్పింది కదా.”
నేను అమ్మతో కలిసి పక్కింటికి వెళ్లాను.
సుజాత ఆంటీ హాల్లో కూర్చుని ఉన్నారు. రమ్య వంటగదిలో నుంచి టీ తీసుకొచ్చింది.
“రా కార్తిక్. ఈ రోజు కాలేజీ ఎలా జరిగింది?” అని అడిగింది.
“బాగుంది. మీ పని ఎలా ఉంది?”
“ఈ రోజు ఆఫీస్కి వెళ్లాను. మీటింగ్స్తో బాగా బిజీ.”
టీ తాగుతూ అమ్మ, సుజాత ఆంటీ కుటుంబ విషయాలు మాట్లాడుకున్నారు. ముర్తి అంకుల్ కూడా కొద్దిసేపటికి వచ్చి వాళ్ల సంభాషణలో చేరారు.
మాటల మధ్య సుజాత ఆంటీ ఒక విషయం చెప్పారు.
“వచ్చే వారం మా కుటుంబంలో ఒక ముఖ్యమైన కార్యక్రమం ఉంది. అందుకే నేను, ముర్తి రెండు మూడు రోజులు మా బంధువుల ఇంటికి వెళ్లాల్సి రావచ్చు.”
“అలాగా? ఎక్కడికి?” అని అమ్మ అడిగింది.
“మైసూరు దగ్గర మా బంధువులు ఉంటారు. వాళ్ల ఇంట్లో కార్యక్రమం.”
రమ్య వెంటనే, “నేను మాత్రం ఆఫీస్ పని వల్ల రావడం కుదరకపోవచ్చు. ఒకవేళ వెళ్లాల్సి వస్తే ముందుగానే చెబుతాను,” అంది.
“అవసరమైతే మా ఇంటికి వచ్చి భోజనం చేయి. ఒంటరిగా ఇబ్బంది పడొద్దు,” అని అమ్మ చెప్పింది.
“తప్పకుండా ఆంటీ,” అంది రమ్య.
ఆ మాట వింటూ నేను నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను. రమ్య ఒంటరిగా ఇంట్లో ఉండే అవకాశం ఉందన్న ఆలోచన వచ్చింది. కానీ దాని గురించి ప్రత్యేకంగా ఏమీ అనుకోలేదు.
***
అమ్మ, సుజాత ఆంటీ వంటగదిలోకి వెళ్లినప్పుడు నేను హాల్లో రమ్యతో మాట్లాడుతున్నాను.
“మీరు మైసూరుకి వెళ్లడం లేదా?” అని అడిగాను.
“ఇంకా నిర్ణయించలేదు. ఆఫీస్లో ఒక ప్రాజెక్ట్ డెడ్లైన్ ఉంది. సెలవు దొరికితే వెళ్తాను.”
“మీకు ప్రయాణాలు ఇష్టమా?”
“చాలా. కొత్త ప్రదేశాలు చూడటం, అక్కడి ఆహారం రుచి చూడటం, ఫొటోలు తీయడం నాకు ఇష్టం.”
“అయితే బెంగళూరులోనే ఉండిపోతే ఎలా?”
“అందుకే అప్పుడప్పుడు బయటకు వెళ్లాలని అనిపిస్తుంది. కానీ పని కూడా చూసుకోవాలి కదా.”
“ఒక రోజు సెలవు తీసుకుని వెళ్లొచ్చు కదా.”
“అంత సులభం కాదు బాబూ,” అంటూ నవ్వింది.
“మళ్లీ బాబూ అంటున్నారా?”
“ఏంటి? నువ్వు చిన్నవాడివి కదా!”
“ఆరు సంవత్సరాలే కదా తేడా.”
ఆమె నవ్వుతూ నా వైపు చూసింది.
“అవును. కానీ ఆరు సంవత్సరాల్లో కూడా చాలా అనుభవాలు మారిపోతాయి.”
“అది నిజమే. కానీ మీతో మాట్లాడేటప్పుడు అంత తేడా అనిపించడం లేదు.”
ఆమె ముఖంలో చిన్న ఆశ్చర్యం కనిపించింది.
“అలా ఎందుకు అనిపిస్తోంది?”
“మీరు నాతో స్నేహంగా మాట్లాడుతున్నారు. నన్ను చిన్నపిల్లాడిలా చూడటం లేదు.”
ఆమె కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
“నువ్వు కూడా నాతో గౌరవంగా, స్నేహంగా మాట్లాడుతున్నావు. అందుకే అలా అనిపిస్తుందేమో.”
ఆమె సమాధానం నాకు నచ్చింది.
***
కొద్దిసేపటికి అమ్మ ఇంటికి వెళ్లడానికి లేచింది. నేను కూడా బయలుదేరబోతుంటే రమ్య గేటు దగ్గర ఆగమంది.
“కార్తిక్, ఒక విషయం అడగాలి.”
“చెప్పండి.”
“ఈ శనివారం నాకు ఒక చిన్న పని ఉంది. దగ్గర్లోని పుస్తకాల దుకాణానికి వెళ్లాలి. నీకు సమయం ఉంటే నాతో వస్తావా? నాకు కొన్ని పుస్తకాలు కొనాలి. ఒంటరిగా వెళ్లడం కంటే తోడు ఉంటే బాగుంటుంది.”
“తప్పకుండా వస్తాను.”
“నీకు చదవడం ఇష్టమా?”
“కాలేజీ పుస్తకాలు తప్ప పెద్దగా చదవను.”
“అయితే నీకు నచ్చే పుస్తకం ఏదైనా చూపిస్తాను.”
“సరే.”
“మరి శనివారం ఉదయం వెళ్దాం. ముందు నీకు మెసేజ్ చేస్తాను.”
నేను తల ఊపాను.
ఆమె తన ఫోన్ తీసుకుని ఏదో చూసింది.
“నీ నంబర్ నా దగ్గర ఉంది. కానీ నువ్వు కూడా నా నంబర్ సేవ్ చేసుకో. ఏదైనా అవసరమైతే ఫోన్ చేయొచ్చు.”
ఆమె తన నంబర్ చెప్పింది. నేను ఫోన్లో సేవ్ చేసుకున్నాను.
“పేరు ఏమని పెట్టావు?” అని అడిగింది.
“రమ్య.”
“అంతేనా?”
“ఇంకేం పెట్టాలి?”
“ఏమీ వద్దులే. రమ్య చాలు,” అంటూ నవ్వింది.
***
శనివారం ఉదయం ఆమె నుంచి మెసేజ్ వచ్చింది.
*“గుడ్ మార్నింగ్. పది గంటలకు బయలుదేరుదామా?”*
నేను వెంటనే సమాధానం ఇచ్చాను.
*“సరే. నేను రెడీగా ఉంటాను.”*
పది గంటలకు బయటకు వచ్చేసరికి రమ్య గేటు దగ్గర ఎదురుచూస్తోంది. సాధారణమైన తెల్లటి టాప్, నీలం జీన్స్ వేసుకుంది. జుట్టును వదిలేసి, భుజానికి చిన్న బ్యాగ్ వేసుకుంది.
“వెళ్దామా?” అంది.
“వెళ్దాం.”
మేమిద్దరం ఆటోలో పుస్తకాల దుకాణం ఉన్న ప్రాంతానికి వెళ్లాం. దారిలో ఆమె తనకు ఇష్టమైన రచయితల గురించి చెప్పింది. నేను ఎక్కువగా చదవకపోయినా ఆమె చెప్పే విషయాలు ఆసక్తిగా విన్నాను.
పుస్తకాల దుకాణంలోకి వెళ్లాక ఆమె కొన్ని పుస్తకాలు ఎంచుకుంది. నేను పుస్తకాల షెల్ఫ్ల మధ్య తిరుగుతూ ఒక నవల తీసి చూశాను.
“అది నీకు నచ్చుతుందా?” అని ఆమె అడిగింది.
“తెలియదు. కవర్ బాగుంది.”
“కవర్ చూసి పుస్తకం కొనకూడదు. కథ గురించి చదువు,” అంది.
నేను వెనుకవైపు ఉన్న వివరాలు చదివాను.
“బాగానే ఉన్నట్టుంది,” అన్నాను.
“అయితే తీసుకో. మొదటి పుస్తకం నువ్వే ఎంచుకున్నావు.”
బిల్లింగ్ దగ్గర ఆమె తన పుస్తకాలతో పాటు నా పుస్తకం కూడా తీసుకుంది.
“నేనే డబ్బులు ఇస్తాను,” అన్నాను.
“అది నీ పుస్తకం. నువ్వే ఇవ్వాలి,” అంది.
నేను నా పుస్తకానికి డబ్బులు చెల్లించాను.
***
బయటకు వచ్చిన తర్వాత దగ్గర్లోని కాఫీ షాప్లో కాసేపు కూర్చున్నాం.
“మరి, నీకు పుస్తకం చదవడం అలవాటు అవుతుందో లేదో చూద్దాం,” అంది.
“మీరు అడిగితే చదివి చెబుతాను.”
“నాకు చెప్పడానికి మాత్రమే చదవకు. నీకు నచ్చితే చదువు.”
ఆమె మాటలో నిజాయితీ ఉంది.
కాఫీ తాగుతూ ఆమె తన ఉద్యోగం గురించి, కాలేజీ రోజుల్లో చేసిన చిన్న ప్రయాణాల గురించి చెప్పింది. నేను మా ఊరు, అక్కడి స్నేహితులు, గుంటూరులో గడిపిన రోజులు గుర్తుచేసుకున్నాను.
“నీకు బెంగళూరు అలవాటైపోయిందా?” అని అడిగింది.
“అవును. ఇప్పుడు ఇంటికి తిరిగి వెళ్లాలనిపించినా ఇక్కడ కూడా బాగానే ఉంది.”
“మంచిది. నీకు ఇక్కడ నీ సొంత ప్రపంచం ఏర్పడాలి.”
ఆమె అలా చెప్పినప్పుడు నేను నవ్వాను.
“అందులో మీరు కూడా ఉంటారా?”
ఆమె కాఫీ కప్పు కింద పెట్టి నా వైపు చూసింది.
“నేను పక్కింట్లోనే ఉంటాను కదా. ఉండకపోతానా?”
“అది నిజమే,” అన్నాను.
ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆ తర్వాత మేము ఇంటికి తిరిగి వచ్చాం.
***
ఆ రోజు సాయంత్రం నా గదిలో కూర్చుని కొత్తగా కొన్న పుస్తకం తెరిచాను. మొదటి కొన్ని పేజీలు చదివాక రమ్యకు మెసేజ్ పెట్టాను.
*“పుస్తకం మొదలుపెట్టాను. ఇప్పటివరకు బాగుంది.”*
కొద్దిసేపటికి ఆమె సమాధానం వచ్చింది.
*“చదివి పూర్తిచేయి. తర్వాత నీ అభిప్రాయం చెప్పు.”*
నేను ఫోన్ పక్కన పెట్టి మళ్లీ పుస్తకం చదవడం మొదలుపెట్టాను.
ఆ రోజు నాకు రమ్యతో గడిపిన సమయం ప్రత్యేకంగా అనిపించింది. ఇప్పటివరకు మా సంభాషణలు ఎక్కువగా ఇంటి ముందు, కుటుంబ సభ్యుల మధ్య జరిగేవి. ఈసారి మాత్రం ఇద్దరం కలిసి బయటకు వెళ్లి, మనకు నచ్చిన విషయాల గురించి మాట్లాడుకున్నాం.
ఆమెతో గడిపిన సమయం నాకు నచ్చింది. ఆమెకు కూడా నాతో బయటకు రావడం సౌకర్యంగా అనిపించినట్టుంది.
మా స్నేహం ఇప్పుడు మరో అడుగు ముందుకు వేసింది.
అది ఎటు దారితీస్తుందో తెలియదు. కానీ ఈసారి ఆమె నుంచి వచ్చే తర్వాతి మెసేజ్ కోసం నేను ఎదురు చూస్తున్నాను.
నావి కాని నా కథలు
:
1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ , 2. పక్కింటి పరిచయం
Posts: 412
Threads: 10
Likes Received: 970 in 239 posts
Likes Given: 1,419
Joined: Sep 2021
Reputation:
27
ఎపిసోడ్ 10 - ఒక కొత్త ఆహ్వానం… మారుతున్న దగ్గరితనం
శనివారం బుక్స్టోర్ నుంచి వచ్చిన తర్వాత రమ్యతో నా మాటలు కొంచెం మారాయి. ఇంతకుముందు ఎక్కువగా ఎదురుపడినప్పుడు మాట్లాడుకునేవాళ్లం. ఇప్పుడు మాత్రం ఏదైనా చిన్న విషయం గుర్తొచ్చినా మెసేజ్ చేయాలనిపించేది.
ఆదివారం ఉదయం నేను ఆలస్యంగా లేచాను. ఫోన్ చూసేసరికి రమ్య నుంచి ఒక మెసేజ్ ఉంది.
**రమ్య:** “నిన్న చెప్పిన సినిమా గుర్తుందా? ఈరోజు సాయంత్రం మా ఇంట్లో చూస్తున్నాం. మీకు ఆసక్తి ఉంటే రా. ఆంటీ కూడా ఉంటుంది.”
నేను వెంటనే సమాధానం ఇచ్చాను.
**నేను:** “సరే. వస్తాను.”
**రమ్య:** “అంత త్వరగా ఒప్పుకున్నావేంటి? సినిమా మీద ఆసక్తా, లేక మా ఇంట్లో స్నాక్స్ మీదనా?”
ఆమె మెసేజ్ చూసి నవ్వుకున్నాను.
**నేను:** “రెండింటి మీదా అనుకోవచ్చు.”
**రమ్య:** “బాగుంది. కనీసం నిజాయితీగా చెప్పావు.”
సాయంత్రం ఆరు గంటలకు వాళ్లింటికి వెళ్లాను. హాల్లో సుజాత ఆంటీ ఏదో వంట కార్యక్రమం చూస్తున్నారు. రమ్య వంటగదిలోంచి రెండు కప్పులతో బయటకు వచ్చింది.
“వచ్చేశావా? కూర్చో. అమ్మ ఇప్పుడే టీ పెట్టమంది,” అంది.
“మీరు సినిమా ఎంచుకున్నారా?” అని అడిగాను.
“ఎంచుకున్నాను. కానీ నీకు నచ్చుతుందో లేదో తెలియదు.”
“చూశాక తెలుస్తుంది కదా.”
“అదే నీ సమస్య. ఏదైనా సరే చూసి నిర్ణయిస్తావు,” అంటూ నవ్వింది.
మేము సినిమా మొదలుపెట్టాం. సుజాత ఆంటీ కొద్దిసేపు మాతో కూర్చుని, తర్వాత వంటగదిలోకి వెళ్లారు. సినిమా మధ్యలో రమ్య తన ఆఫీస్ గురించి చెప్పింది. వచ్చే వారం ఆమె టీమ్కి ఒక ముఖ్యమైన ప్రాజెక్ట్ డెడ్లైన్ ఉందట. అందుకే గత కొన్ని రోజులుగా పని ఒత్తిడి ఎక్కువగా ఉందని చెప్పింది.
“అందుకేనా ఆ రోజు ప్రయాణం గురించి అంతగా మాట్లాడావు?” అని అడిగాను.
“అవును. కొన్నిసార్లు ఒకరోజైనా ఫోన్ ఆఫ్ చేసి ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోవాలనిపిస్తుంది. కానీ పని అలా చేయనివ్వదు.”
“మీరు ఎప్పుడూ ఇంత బిజీగా ఉంటారా?”
“ఎప్పుడూ కాదు. కానీ బాధ్యతలు పెరిగినప్పుడు మనకు నచ్చిన పనుల్ని కూడా వాయిదా వేస్తుంటాం.”
ఆమె మాటల్లో అలసట కనిపించింది. సాధారణంగా సరదాగా మాట్లాడే రమ్యలో మరో కోణం కనిపించింది.
“అయితే ఈ ప్రాజెక్ట్ అయిపోయాక ఒకరోజు బయటికి వెళ్లండి,” అన్నాను.
“అలా చెప్పడం సులభం. ప్లాన్ చేయడం కష్టం.”
“మీరు ప్లాన్ చేయండి. నేను మంచి ప్రదేశాలు వెతకడంలో సహాయం చేస్తాను.”
ఆమె నా వైపు చూసి నవ్వింది.
“అంటే నువ్వు కూడా వస్తావా?”
“మీరు పిలిస్తే వస్తాను.”
“సరే. ఆ మాట గుర్తుపెట్టుకుంటా.”
సినిమా పూర్తయ్యేసరికి ఎనిమిది దాటింది. నేను ఇంటికి వెళ్లబోతుంటే రమ్య గేటు వరకు వచ్చింది.
“ఈరోజు వచ్చినందుకు థాంక్స్,” అంది.
“సినిమా బాగుంది. నాకు నచ్చింది.”
“సినిమా గురించే చెబుతున్నావా?” అని అడిగింది.
ఆ ప్రశ్నలో చిన్న చిలిపితనం ఉంది. నేను కాసేపు ఆగి, “సినిమా కూడా… మీతో మాట్లాడటం కూడా,” అన్నాను.
ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు కనిపించింది.
“ఇప్పుడు కొంచెం ధైర్యంగా మాట్లాడుతున్నావు కదా,” అంది.
“మీరు ఎప్పుడూ ఆటపట్టిస్తుంటే నేనూ నేర్చుకోవాలి కదా.”
“మంచిదే. నేర్చుకో.”
ఆమె నవ్వుతూ లోపలికి వెళ్లిపోయింది.
***
మరుసటి రోజు సోమవారం సాయంత్రం మా నాన్న, మూర్తి అంకుల్ గేటు దగ్గర మాట్లాడుకుంటున్నారు. నేను బయటికి వచ్చినప్పుడు వాళ్ల మాటల్లో వచ్చే వారం ప్రయాణం గురించి విన్నాను.
“మైసూరు దగ్గర కార్యక్రమం బుధవారం ఉంది. మేము మంగళవారం రాత్రే బయలుదేరతాం,” అన్నారు మూర్తి అంకుల్.
“రమ్య కూడా వస్తుందా?” అని నాన్న అడిగారు.
“ఆమెకు ఆఫీస్లో పని ఎక్కువగా ఉందట. ఇంకా నిర్ణయించుకోలేదు. మేము రెండు మూడు రోజుల్లో తిరిగి వస్తాం.”
అప్పుడే రమ్య బయటికి వచ్చింది.
“నాన్నా, నేను రావడం కష్టమే. ఆ ప్రాజెక్ట్ పని ఉంది,” అంది.
“సరే అమ్మా. నీకు వీలైనట్టు చూసుకో,” అన్నారు ఆయన.
నేను ఆమె వైపు చూశాను. ఆమె కూడా నా చూపును గమనించింది. కానీ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆ రాత్రి కొద్దిసేపటికి ఆమె నుంచి మెసేజ్ వచ్చింది.
**రమ్య:** “ఈ వారం ఇంట్లో కొంచెం హడావుడిగా ఉంటుంది. నువ్వు మాత్రం నీ కాలేజ్ పనులు చూసుకో.”
**నేను:** “సరే. మీ పని కూడా ఎక్కువగా ఉందిగా. జాగ్రత్త.”
**రమ్య:** “నువ్వు కూడా. అవసరమైతే చెబుతాను.”
ఆ చివరి మాటలో నాకు ఒక చిన్న నమ్మకం కనిపించింది. ఆమెకు ఏదైనా అవసరమైతే నన్ను అడగొచ్చని అనిపించడం నాకు సంతోషాన్నిచ్చింది.
***
మంగళవారం సాయంత్రం వాళ్లింట్లో ప్రయాణానికి ఏర్పాట్లు జరుగుతున్నాయి. సుజాత ఆంటీ కొన్ని వస్తువులు సర్దుతుంటే, అమ్మ కూడా సహాయం చేయడానికి వెళ్లింది. నేను కూడా అక్కడికి వెళ్లాను.
“కారులో పెట్టాల్సిన బ్యాగులు ఇవి,” అంటూ మూర్తి అంకుల్ కొన్ని సంచులు చూపించారు.
నేను వాటిని బయటకు తీసుకెళ్లడంలో సహాయం చేశాను. రమ్య మాత్రం ఫోన్లో ఆఫీస్ కాల్ మాట్లాడుతోంది. కాల్ ముగిసిన తర్వాత నా దగ్గరకు వచ్చింది.
“ఈరోజు కూడా సహాయం చేస్తున్నావా?” అంది.
“పక్కింటివాళ్లకు ఉపయోగపడాలి కదా.”
“అయితే నీకు ఒక పని ఉంది. ఈ మొక్కలకు రేపు నీళ్లు పోయాలి. నేను రాకపోతే కూడా అవి ఎండిపోకూడదు.”
“అది పెద్ద పనేం కాదు.”
“నిజంగా చేస్తావా? లేక మాటల్లోనేనా?”
“రేపు ఉదయం చూసుకోండి.”
ఆమె నవ్వింది. “సరే. నమ్ముతున్నాను.”
కొద్దిసేపటి తర్వాత అందరూ కూర్చున్నప్పుడు సుజాత ఆంటీ అమ్మతో, “మేము వెళ్లినప్పుడు రమ్యకు ఏదైనా అవసరమైతే చూసుకుంటావు కదా?” అని అడిగారు.
“అందులో అడగాల్సిందేముంది? మన ఇంటి అమ్మాయిలాగే చూసుకుంటాను,” అంది అమ్మ.
రమ్య ఆ మాట విని అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
“అమ్మా, నువ్వు కూడా ఎక్కువగా ఇబ్బంది పడకు. నాకు ఏదైనా కావాలంటే నేనే చెబుతాను,” అంది.
ఆ మాట విన్నప్పుడు ఆమె స్వతంత్రంగా ఉండాలనుకునే వ్యక్తి అని మరోసారి అర్థమైంది. సహాయం స్వీకరించగలదు, కానీ తన బాధ్యతను తానే తీసుకోవాలనుకుంటుంది.
వాళ్లు బయలుదేరే ముందు రమ్య గేటు దగ్గర నన్ను చూసి, “మొక్కల సంగతి మర్చిపోకు,” అంది.
“మర్చిపోను.”
“మరి… నీ కాలేజ్ విషయాలు కూడా బాగానే చూసుకో.”
“మీరు కూడా పని మధ్యలో విశ్రాంతి తీసుకోండి.”
ఆమె కాసేపు నా వైపు చూసింది. తర్వాత చిన్నగా నవ్వి, “సరే, మిస్టర్ పొరుగువాడు,” అంటూ లోపలికి వెళ్లింది.
ఆ రాత్రి ఇంటికి తిరిగి వస్తూ నాకు ఒక విషయం అనిపించింది. రమ్యతో నా పరిచయం మొదలైనప్పుడు ఆమె పక్కింట్లో ఉండే ఒక పెద్ద అమ్మాయి మాత్రమే. ఇప్పుడు ఆమె రోజులో జరిగే చిన్న విషయాలు కూడా నాకు గుర్తుండిపోతున్నాయి.
ఇది కేవలం అలవాటా? లేక ఆ అలవాటు వెనుక ఇంకేదైనా భావన మొదలవుతోందా?
నాకు ఇంకా స్పష్టంగా తెలియదు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం—ఆమెతో మాట్లాడటానికి నేను ఇక ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం లేదు. ఆమె కూడా అప్పుడప్పుడు తనంతట తానే నన్ను పలకరిస్తోంది.
ఆ చిన్న మార్పే నాకు కొత్తగా, ప్రత్యేకంగా అనిపించింది.
నావి కాని నా కథలు
:
1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ , 2. పక్కింటి పరిచయం
Posts: 114
Threads: 0
Likes Received: 63 in 52 posts
Likes Given: 135
Joined: Apr 2020
Reputation:
0
Nice updates. Continue bro
Posts: 114
Threads: 0
Likes Received: 63 in 52 posts
Likes Given: 135
Joined: Apr 2020
Reputation:
0
Continue bro story bagundi
Posts: 6,305
Threads: 0
Likes Received: 2,239 in 1,861 posts
Likes Given: 1,648
Joined: Jul 2021
Reputation:
35
Good updates, Ramya and kartik are getting some tind of bond, let me see whether it goes into love or lust and love