Thread Rating:
  • 4 Vote(s) - 2.25 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

పక్కింటి పరిచయంRunning

#21

Good one.
[+] 1 user Likes ash.enigma's post
Like Reply
Do not mention / post any under age /rape content. If found Please use REPORT button.
#22

Super update
[+] 1 user Likes Veerab151's post
Like Reply
#23

Good update
[+] 1 user Likes hemu4u's post
Like Reply
#24

Nice story andi updates andi.. matalu bagunai manchi ga flow undi nice andi
[+] 1 user Likes Nani666's post
Like Reply
#25

(15-11-2026, 04:07 AM)PinkPiLovedthat@1987 Wrote:  Katha adiripoyindi, kathanu etti paristitulalo aapakunda continue cheyandi writer garu.

(15-11-2026, 04:13 AM)KRS123 Wrote:  Nice updates

(15-11-2026, 04:34 AM)PinkPiLovedthat@1987 Wrote:  Writer garu, kathanu madhyalo vedileyakunda kathanu continue ga run chestaarani aasistunnanu. Waiting here for more big episodes of this story please.

(15-11-2026, 05:51 AM)ash.enigma Wrote:  Good one.

(15-11-2026, 05:56 AM)Veerab151 Wrote:  Super update

(15-11-2026, 08:24 AM)hemu4u Wrote:  Good update

(15-11-2026, 10:52 AM)Nani666 Wrote:  Nice story andi updates andi.. matalu bagunai manchi ga flow undi nice andi

Thank you all....Yes, I will not leave the story in between

నావి కాని నా కథలు Winking-face :

1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ ,  2. పక్కింటి పరిచయం
Like Reply
#26

ఎపిసోడ్ 4 – మొదటి రోజు… మొదటి ఎదురుచూపు

కాలేజీ మొదటి రోజు.

ఉదయం అలారం మోగకముందే నిద్ర లేచాను. కొత్త కాలేజీకి వెళ్లాలనే ఉత్సాహం ఒకవైపు, అక్కడ ఎవరూ తెలియరనే చిన్న భయం మరోవైపు ఉన్నాయి.

అమ్మ అప్పటికే టిఫిన్ సిద్ధం చేస్తోంది.

“కార్తిక్, త్వరగా రెడీ అవ్వు. మొదటి రోజే ఆలస్యం చేయకు,” అంది.

నేను కొత్త షర్ట్ వేసుకుని బ్యాగ్ సర్దుకున్నాను. అద్దంలో నన్ను నేను చూసుకుంటూ జుట్టు సరిచేసుకుంటుండగా, అమ్మ నవ్వింది.

“కాలేజీకి వెళ్తున్నావా, ఫోటోషూట్‌కి వెళ్తున్నావా?”

“అమ్మా!” అంటూ నవ్వేశాను.

టిఫిన్ చేసి బయటకు వచ్చేసరికి పక్కింటి గేటు తెరుచుకుంది. రమ్య ఆఫీస్‌కి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతోంది. నన్ను చూసి ఆగింది.

“అబ్బో! కాలేజీ స్టూడెంట్‌లా బాగానే రెడీ అయ్యావే.”

“మొదటి రోజు కదా,” అన్నాను.

“అవును. మరి భయం ఉందా?”

“కొంచెం.”

“అది సహజం. కొత్తవాళ్లతో మాట్లాడటానికి భయపడకు. నీలా నువ్వు ఉండు. అంతా బాగుంటుంది.”

ఆమె మాటలు విన్నాక కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది.

“సాయంత్రం వచ్చాక ఎలా జరిగిందో చెబుతాను,” అన్నాను.

“నేను అడగకపోయినా చెబుతావా?”

“చెబుతాను.”

“మంచిది. మరి ఆల్ ది బెస్ట్!”

ఆమె నవ్వుతూ తన స్కూటీ స్టార్ట్ చేసింది. నేను కూడా బస్‌స్టాప్ వైపు నడిచాను.

***

కాలేజీలో మొదటి రోజు ఊహించినంత కష్టంగా లేదు. క్లాస్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లాక నా వయసున్న కొంతమంది అబ్బాయిలు పరిచయమయ్యారు. ఇద్దరు గుంటూరు, విజయవాడ ప్రాంతాల వాళ్లే కావడంతో త్వరగా కలిసిపోయాం.

లెక్చరర్లు పరిచయాలు, కాలేజీ నియమాలు, సబ్జెక్టుల గురించి వివరించారు. మధ్యాహ్నం వరకు క్లాసులు జరిగాయి. కొత్త స్నేహితులతో మాట్లాడుతుండగా ఉదయం ఉన్న భయం చాలావరకు తగ్గిపోయింది.

సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి అలసటగా ఉన్నా, మనసులో మాత్రం ఉత్సాహం ఉంది.

ఇంటి గేటు తెరిచి లోపలికి వెళ్లబోతుండగా రమ్య బయటకు వచ్చింది. ఈసారి ఆఫీస్ నుంచి అప్పుడే వచ్చినట్టుంది. భుజంపై బ్యాగ్, చేతిలో ఫోన్.

“హలో, కాలేజీ హీరో! ఎలా జరిగింది మొదటి రోజు?” అంది.

“బాగుంది. కొత్త ఫ్రెండ్స్ కూడా పరిచయమయ్యారు.”

“చూశావా? నేను చెప్పాను కదా, అంతా బాగుంటుందని.”

“అవును. మీరు చెప్పింది నిజమైంది.”

“మరి కొత్తగా ఏమైనా నేర్చుకున్నావా?”

“కాలేజీ గురించి చాలా చెప్పారు. ఇంకా అసలు క్లాసులు మొదలవ్వాలి.”

ఆమె నవ్వింది.

“అంటే రేపటి నుంచి అసలు పరీక్ష మొదలన్నమాట.”

“అలా భయపెట్టకండి,” అన్నాను.

“నేను భయపెట్టడం లేదు. సరదాగా అన్నాను.”

ఆమె మాటల మధ్యలోనే నా బ్యాగ్ వైపు చూసింది.

“చాలా బరువుగా ఉంది. మొదటి రోజే ఇన్ని పుస్తకాలా?”

“కొన్ని నోట్‌బుక్స్, లంచ్ బాక్స్…”

“సరే, లోపలికి వెళ్లి విశ్రాంతి తీసుకో. తర్వాత ఎప్పుడైనా వివరంగా చెప్పు.”

ఆమె వెళ్లబోతుండగా నేను అడిగాను.

“మీ ఆఫీస్ ఎలా ఉంది?”

ఆమె కాసేపు ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూసింది.

“బాగానే ఉంది. ఈ రోజు మీటింగ్స్ ఎక్కువ. ఎందుకు, నా రోజు గురించి కూడా తెలుసుకోవాలనిపించిందా?”

ఆమె ప్రశ్నలో సరదా ఉంది. నేను నవ్వుతూ, “మీరు నా కాలేజీ గురించి అడిగారు కదా. అందుకే,” అన్నాను.

“అయితే సరే. నా రోజు కూడా బాగానే గడిచింది.”

ఆమె నవ్వి తన ఇంట్లోకి వెళ్లిపోయింది.

***

రాత్రి భోజనం తర్వాత నాన్నతో కాలేజీ గురించి మాట్లాడాను. కొత్త స్నేహితుల గురించి చెప్పాను. అమ్మ సంతోషించింది.

“బాగుంది. నెమ్మదిగా అలవాటైపోతావు,” అంది.

అందరూ నిద్రకు వెళ్లాక నేను నా గదిలో కూర్చుని మరుసటి రోజు టైమ్‌టేబుల్ చూస్తున్నాను. ఫోన్‌లో కొత్తగా పరిచయమైన స్నేహితుల మెసేజ్‌లు వచ్చాయి.

వాటికి సమాధానాలు ఇస్తూ ఉండగా, సాయంత్రం రమ్యతో జరిగిన సంభాషణ గుర్తొచ్చింది.

ఆమె నా మొదటి రోజు గురించి అడగడం చిన్న విషయమే కావచ్చు. కానీ రోజులో జరిగిన విషయాలు ఎవరికైనా చెప్పాలనిపించడం నాకు కొత్త అనుభూతి.

ఇప్పటివరకు ఆమె నన్ను పలకరించేది. ఇప్పుడు నేను కూడా ఆమె రోజు ఎలా గడిచిందో అడిగాను. ఆ చిన్న మార్పు నాకు నచ్చింది.

***

మరుసటి రోజు ఉదయం కాలేజీకి బయలుదేరే ముందు పక్కింటి గేటు దగ్గర ఆమె కనిపించింది.

“ఈ రోజు కూడా కాలేజీనా?” అంది.

“అవును. ఇక ప్రతిరోజూ ఉంటుంది.”

“అయితే నిన్నటి లాగా ప్రతిరోజూ రిపోర్ట్ ఇవ్వాలి,” అంది నవ్వుతూ.

“మీరు అడిగితే చెబుతాను.”

ఆమె నా వైపు కాసేపు చూసింది.

“అయితే నేను అడుగుతూనే ఉంటాను,” అంది.

ఆ మాట విన్నప్పుడు నేను కూడా నవ్వాను.

ఆమె తన పనిలోకి వెళ్లిపోయింది. నేను కాలేజీ వైపు నడిచాను.

ఆ రోజు నాకు ఒక విషయం స్పష్టమైంది. రమ్యతో మాట్లాడటం ఇప్పుడు కేవలం పొరుగింటి మర్యాదగా అనిపించడం లేదు. ఆమె కనిపిస్తే పలకరించాలనిపిస్తోంది. ఆమె అడిగే చిన్న ప్రశ్నలకూ సమాధానం చెప్పాలనిపిస్తోంది.

అది ప్రేమో, ఆకర్షణో అని నిర్ణయించడానికి ఇంకా తొందరే.

కానీ మా పరిచయం ఇప్పుడు మొదటి రోజుతో పోలిస్తే చాలా మారింది. ఆమె కూడా ఆ మార్పును గమనిస్తోందేమో అన్న ఆలోచన మాత్రం నన్ను రోజంతా వెంటాడింది.

నావి కాని నా కథలు Winking-face :

1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ ,  2. పక్కింటి పరిచయం
Like Reply
#27

Excellent update
[+] 1 user Likes KRS123's post
Like Reply
#28

Super update
[+] 1 user Likes appalapradeep's post
Like Reply
#29

Good starting, plz continue with frequent updates
[+] 1 user Likes Paty@123's post
Like Reply
#30

Good update
[+] 1 user Likes hemu4u's post
Like Reply
#31

Good update
[+] 1 user Likes utkrusta's post
Like Reply
#32

Nice update andi
[+] 1 user Likes Nani666's post
Like Reply
#33

ఎపిసోడ్ 5 – మాటల్లో మొదలైన చనువు

కాలేజీ మొదలై వారం రోజులు గడిచిపోయాయి. కొత్త వాతావరణానికి నేను దాదాపు అలవాటుపడ్డాను. క్లాసులు, కొత్త స్నేహితులు, బస్ ప్రయాణం… రోజులు బిజీగా గడుస్తున్నాయి.

అయితే ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత పక్కింటి రమ్యను కలవడం నా రోజులో ఒక చిన్న అలవాటుగా మారిపోయింది.

ఆమె కనిపిస్తే పలకరించేవాడిని. కొన్నిసార్లు రెండు నిమిషాలు మాట్లాడుకునేవాళ్లం. మరికొన్నిసార్లు ఆమె ఆఫీస్ పనుల్లో బిజీగా ఉండేది.

ఆ శుక్రవారం సాయంత్రం మాత్రం మా మధ్య కొంచెం ఎక్కువసేపు మాట్లాడుకునే అవకాశం వచ్చింది.

***

నేను ఇంటి ముందు కూర్చుని కాలేజీ అసైన్‌మెంట్ రాస్తున్నాను. అప్పుడే పక్కింటి నుంచి రమ్య బయటకు వచ్చింది. చేతిలో రెండు కప్పులు ఉన్నాయి.

“కార్తిక్, బిజీగా ఉన్నావా?” అని అడిగింది.

“లేదు. అసైన్‌మెంట్ రాస్తున్నాను.”

“అయితే ఐదు నిమిషాలు పక్కింటికి వస్తావా? అమ్మ టీ చేసింది. నీ అమ్మ కూడా లోపలికి వచ్చింది.”

ఆమె మాటతో లేచి పక్కింటికి వెళ్లాను.

సుజాత ఆంటీ వంటగదిలో ఉండగా, అమ్మ హాల్లో కూర్చుని మాట్లాడుతోంది. రమ్య నాకు ఒక కప్పు టీ ఇచ్చింది.

“కాలేజీ ఎలా సాగుతోంది?” అని సుజాత ఆంటీ అడిగారు.

“బాగుంది ఆంటీ. క్లాసులు కూడా మొదలయ్యాయి.”

“మంచిది. ఏమైనా ఇబ్బంది ఉంటే చెప్పు. మా రమ్య కూడా ఇక్కడే చదువుకుంది. ఈ ప్రాంతం అంతా తెలుసు.”

“అమ్మా, నన్ను ఇక్కడి గైడ్‌గా నియమించేశావా?” అంటూ రమ్య నవ్వింది.

“నీకేం పని ఉంది? పక్కింటి అబ్బాయికి సహాయం చేస్తే తప్పా?” అని సుజాత ఆంటీ అన్నారు.

అందరం నవ్వుకున్నాం.

కొద్దిసేపటికి అమ్మ, సుజాత ఆంటీ ఇద్దరూ వంటగదిలోకి వెళ్లారు. నేను హాల్లోనే కూర్చున్నాను. రమ్య ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుంది.

“మరి, కాలేజీలో ఫ్రెండ్స్ ఎలా ఉన్నారు?” అని అడిగింది.

“బాగున్నారు. ఇద్దరు మా ఆంధ్రా వాళ్లే. వాళ్లతో ఎక్కువగా ఉంటున్నాను.”

“మరి బెంగళూరు వాళ్లతో కూడా పరిచయం చేసుకో. కొత్త ప్రదేశం గురించి తెలుసుకోవడానికి ఉపయోగపడుతుంది.”

“మీరు కూడా మొదట్లో ఇలాగే సలహాలు తీసుకున్నారా?”

“నేనా? మొదట్లో ఎవరి సలహాలూ వినేదాన్ని కాదు,” అంది నవ్వుతూ. “అందుకే కొన్ని తప్పులు కూడా చేశాను.”

“ఎలాంటి తప్పులు?”

“అది అంత త్వరగా చెప్పను,” అంటూ కప్పు పక్కన పెట్టింది. “కొంచెం పరిచయం పెరిగాక చెబుతాను.”

ఆమె ఆ మాట చెప్పిన తీరు నాకు ఆసక్తి కలిగించింది.

“అంటే ఇంకా మీ గురించి చాలా విషయాలు తెలియాల్సి ఉన్నాయన్నమాట.”

“అలాగే నీ గురించి కూడా. నువ్వు చాలా తక్కువ మాట్లాడతావు. నీకు ఏం ఇష్టమో, ఏం నచ్చదో ఇంకా తెలియదు.”

“అడిగితే చెబుతాను కదా.”

“అయితే ఒక ప్రశ్న. నీకు బెంగళూరు నచ్చిందా?”

“ఇప్పుడిప్పుడే నచ్చుతోంది. ఇక్కడి వాతావరణం బాగుంది. మా ఊరితో పోలిస్తే చాలా భిన్నంగా ఉంది.”

“మరి ఇక్కడ నీకు బాగా నచ్చిన విషయం ఏంటి?”

నేను కాసేపు ఆలోచించి, “ఇక్కడి వాళ్లు కొత్తవాళ్లతో కూడా స్నేహంగా ఉంటున్నారు,” అన్నాను.

“అందులో పక్కింటివాళ్ల పాత్ర ఎక్కువా?” అని ఆమె చిలిపిగా అడిగింది.

“అవును. ముఖ్యంగా పక్కింటి వాళ్లది,” అన్నాను.

ఆమె నవ్వింది. ఈసారి నేను కూడా తడబడకుండా ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ నవ్వాను.

“ఓహో! మాటలు నేర్చుకుంటున్నావే,” అంది.

“మీ దగ్గరే నేర్చుకుంటున్నాను.”

ఆమె కాసేపు నిశ్శబ్దంగా నన్ను చూసింది. తర్వాత నవ్వుతూ మాట మార్చింది.

“సరే, నీ అసైన్‌మెంట్ పూర్తి చేయాలి కదా? వెళ్లి రాసుకో. లేకపోతే రేపు కాలేజీలో లెక్చరర్‌తో ఇబ్బంది.”

***

ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత అమ్మ నాతో మాట్లాడింది.

“రమ్య చాలా మంచిగా మాట్లాడుతుంది. వాళ్ల ఇంట్లో అందరూ మనల్ని తమవాళ్లలా చూసుకుంటున్నారు,” అంది.

“అవును అమ్మ.”

“రేపు ఆదివారం కదా. నాన్నతో కలిసి వాళ్ల ఇంటికి భోజనానికి వెళ్దామని అనుకుంటున్నాం. సుజాత కూడా పిలిచింది.”

“సరే అమ్మ.”

అమ్మ చెప్పిన విషయం నాకు సాధారణంగానే అనిపించింది. కానీ రేపు రమ్యను మళ్లీ కలుస్తాననే ఆలోచన మాత్రం నాలో చిన్న ఉత్సాహాన్ని కలిగించింది.

***

ఆదివారం మధ్యాహ్నం మేమంతా పక్కింటికి వెళ్లాం. మురళీధర్ ఆంటీ… కాదు, ముర్తి అంకుల్ హాల్లో నాన్నతో మాట్లాడుతూ ఉన్నారు. సుజాత ఆంటీ భోజన ఏర్పాట్లు చేస్తున్నారు.

రమ్య డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర ప్లేట్లు పెడుతోంది. నన్ను చూసి, “ఈ రోజు కాలేజీ లేదు కదా. కాస్త రిలాక్స్ అవ్వచ్చు,” అంది.

“అవును. కానీ అసైన్‌మెంట్ మాత్రం ఉంది.”

“అది పూర్తి చేసి తర్వాతే రిలాక్స్ అవ్వాలి,” అంది.

భోజనం సమయంలో రెండు కుటుంబాల మధ్య మంచి మాటలు జరిగాయి. నాన్న, ముర్తి అంకుల్ ఉద్యోగాల గురించి మాట్లాడుకున్నారు. అమ్మ, సుజాత ఆంటీ వంటలు, ఇంటి విషయాలు మాట్లాడుకున్నారు.

రమ్య మధ్యమధ్యలో నా వైపు చూసి నవ్వేది. నేను కూడా ఆమెతో చిన్న చిన్న విషయాలు మాట్లాడాను.

భోజనం తర్వాత నాన్న, ముర్తి అంకుల్ బయట తోట దగ్గర కూర్చున్నారు. అమ్మ, సుజాత ఆంటీ వంటగదిలో ఉన్నారు.

రమ్య మొక్కలకు నీళ్లు పోస్తోంది. నేను గేటు దగ్గర నిలబడి చూస్తున్నాను.

“ఏంటి, ఇక్కడే నిలబడ్డావు?” అంది.

“ఏం లేదు. మీ గార్డెన్ చూస్తున్నాను.”

“మొక్కలు నచ్చాయా?”

“బాగున్నాయి. మా ఇంట్లో కూడా అమ్మ కొన్ని మొక్కలు పెట్టాలని చూస్తోంది.”

“అయితే ఆమెను ఒకసారి ఇక్కడికి తీసుకురా. ఏవి బాగా పెరుగుతాయో చెబుతాను.”

ఆమె నీళ్ల క్యాన్ పక్కన పెట్టి నా వైపు తిరిగింది.

“కార్తిక్, నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చినప్పటి నుంచి కొంచెం మారావు తెలుసా?”

“ఎలా?”

“మొదట్లో మాట్లాడేటప్పుడు చాలా మొహమాటపడేవాడివి. ఇప్పుడు నాతో సరదాగా మాట్లాడుతున్నావు.”

“మీరు కూడా నన్ను ఆటపట్టించడం తగ్గించలేదు కదా.”

“అది నా అలవాటు,” అంది నవ్వుతూ.

“అయితే నేను కూడా అలవాటు చేసుకుంటాను.”

“చూద్దాం. నన్ను ఆటపట్టించేంత ధైర్యం వస్తుందో లేదో!”

ఆమె మాటలకు ఇద్దరం నవ్వుకున్నాం.

ఆ క్షణంలో మా మధ్య ఉన్న వయసు తేడా, కొత్త పరిచయం వల్ల వచ్చిన మొహమాటం కొంత తగ్గినట్టు అనిపించింది. ఆమె నన్ను చిన్నపిల్లాడిలా చూడటం లేదు; నేను కూడా ఆమెను కేవలం పక్కింటి పెద్దమ్మాయిగా మాత్రమే చూడటం లేదు.

అయినా మా మధ్య ఉన్న సరిహద్దులు, పరస్పర గౌరవం నాకు స్పష్టంగానే ఉన్నాయి.

***

సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు అమ్మ చాలా సంతోషంగా ఉంది.

“మనకు మంచి పొరుగువాళ్లు దొరికారు,” అంది.

నేను కూడా అంగీకరించాను.

కానీ ఆ రోజు నాకు గుర్తుండిపోయింది భోజనం వల్ల కాదు, కుటుంబాల మధ్య పెరిగిన చనువు వల్ల కూడా కాదు.

తోట దగ్గర రమ్యతో జరిగిన ఆ చిన్న సంభాషణ వల్ల.

ఇప్పుడు ఆమెతో మాట్లాడేటప్పుడు మాటలు వెతుక్కోవాల్సిన అవసరం లేదు. ఆమె నవ్వితే నేనూ నవ్వుతున్నాను. ఆమె సరదాగా ఆటపట్టిస్తే తిరిగి సమాధానం చెప్పగలుగుతున్నాను.

మా పరిచయం స్నేహంగా మారుతోంది.

ఆ స్నేహం ఎటు దారితీస్తుందో తెలియదు. కానీ ఈసారి ఆ విషయం గురించి ఆలోచించడానికి నాకు భయం అనిపించలేదు.

నావి కాని నా కథలు Winking-face :

1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ ,  2. పక్కింటి పరిచయం
[+] 14 users Like sheenastevens's post
Like Reply
#34

ఎపిసోడ్ 6 – ఆమె చూపులో కనిపించిన ప్రశ్న

సోమవారం ఉదయం కాలేజీకి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నాను. ఆదివారం రమ్య ఇంట్లో గడిపిన సమయం ఇంకా గుర్తుకొస్తోంది. ముఖ్యంగా తోట దగ్గర ఆమెతో జరిగిన సంభాషణ.

ఇప్పుడు ఆమెను చూసినప్పుడు పలకరించడానికి ప్రత్యేకంగా కారణం అవసరం లేదు. మా మధ్య ఆ చనువు సహజంగా పెరుగుతోంది.

గేటు దగ్గరకు వచ్చేసరికి రమ్య తన స్కూటీని బయటకు తీస్తోంది.

“గుడ్ మార్నింగ్, కార్తిక్!”

“గుడ్ మార్నింగ్.”

“ఈ రోజు చాలా త్వరగా బయలుదేరుతున్నావే?”

“మొదటి క్లాస్ తొమ్మిదికి ఉంది.”

“అయితే త్వరగా వెళ్లు. ట్రాఫిక్‌లో ఇరుక్కుంటే మొదటి క్లాస్ మిస్ అవుతుంది.”

నేను నవ్వుతూ తల ఊపాను.

“ఈ రోజు సాయంత్రం త్వరగా వస్తావా?” అని అడిగింది.

“ఎందుకు?”

“ఏమీ లేదు. అమ్మ నీ అమ్మతో మాట్లాడుతోంది. ఈ వారాంతంలో మా ఇంట్లో చిన్న గెట్‌టుగెదర్ పెట్టాలని అనుకుంటున్నాం. మీ కుటుంబం కూడా రావాలి.”

“ఏదైనా ప్రత్యేక సందర్భమా?”

“మా అమ్మ పుట్టినరోజు వచ్చే వారం. ముందుగానే చిన్నగా జరుపుకోవాలనుకుంటోంది.”

“తప్పకుండా వస్తాం.”

“సరే. ఇప్పుడు కాలేజీకి వెళ్లు. సాయంత్రం కలుద్దాం.”

ఆమె స్కూటీపై వెళ్లిపోయింది.

***

ఆ రోజు కాలేజీలో క్లాసులు వరుసగా ఉండటంతో సమయం వేగంగా గడిచిపోయింది. మధ్యాహ్నం స్నేహితులతో కాంటీన్‌లో కూర్చున్నప్పుడు వాళ్లు వారాంతపు ప్లాన్ గురించి మాట్లాడుతున్నారు.

“ఈ ఆదివారం సినిమా వెళ్దామా?” అని నా స్నేహితుడు నవీన్ అడిగాడు.

“చూద్దాం. ఇంట్లో ఏదో కార్యక్రమం ఉందన్నారు,” అన్నాను.

సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చేసరికి అమ్మ రమ్య వాళ్ల ఇంటి నుంచి అప్పుడే వచ్చింది.

“కార్తిక్, ఆదివారం వాళ్ల ఇంట్లో చిన్న వేడుక ఉందట. మనం తప్పకుండా వెళ్లాలి,” అంది.

“రమ్య చెప్పింది అమ్మ.”

“అవును. సుజాత చాలా ఆప్యాయంగా పిలిచింది. మనం కూడా ఏదైనా సహాయం చేయాలి.”

అమ్మ మాటలకు నేను నవ్వాను.

***

మరుసటి రోజు సాయంత్రం రమ్య ఇంటి ముందు కనిపించింది. ఆమె చేతిలో కొన్ని రంగురంగుల కాగితాలు ఉన్నాయి. ఇంటి అలంకరణ కోసం తెచ్చినట్టుంది.

“కార్తిక్, ఒక చిన్న సహాయం చేస్తావా?” అని అడిగింది.

“చెప్పండి.”

“ఈ అలంకరణ సామాన్లు లోపలికి తీసుకెళ్లాలి. నేను ఒక్కదాన్నే తీసుకెళ్లలేకపోతున్నాను.”

నేను వాటిని తీసుకుని ఆమెతో పాటు లోపలికి వెళ్లాను.

హాల్లో ఒక మూలలో పుట్టినరోజు కోసం చిన్న అలంకరణ మొదలుపెట్టారు. కొన్ని బెలూన్లు, రంగు కాగితాలు, చిన్న లైట్లు ఉన్నాయి.

“ఇవి ఆ టేబుల్ మీద పెట్టు,” అంది.

నేను వాటిని అక్కడ పెట్టాను.

“నీకు అలంకరణ చేయడం వచ్చా?” అని అడిగింది.

“లేదు. మా ఇంట్లో ఇలాంటివి అమ్మే చేస్తుంది.”

“అయితే ఈ రోజు నేర్చుకో. ఆదివారం నాకు సహాయం కావాలి.”

“నేను ఉన్నాను కదా,” అన్నాను.

ఆమె నా వైపు చూసి నవ్వింది.

“అంత త్వరగా బాధ్యత తీసుకుంటున్నావా?”

“మీరు అడిగారు కాబట్టి.”

“మంచిది. మరి ఈ బెలూన్లు కట్టడం నేర్చుకో.”

ఆమె ఒక బెలూన్ ఇచ్చింది. నేను దాన్ని కట్టడానికి ప్రయత్నించాను. రెండుసార్లు విఫలమయ్యాక ఆమె నవ్వు ఆపుకోలేకపోయింది.

“ఇంత చిన్న పని కూడా రాదా?”

“మొదటిసారి చేస్తున్నాను.”

“సరే, ఇలా పట్టుకో,” అంటూ నా చేతిలోని బెలూన్ తీసుకుని ఎలా కట్టాలో చూపించింది.

ఆమె దగ్గరగా నిలబడి వివరించేటప్పుడు నేను కొంచెం అసౌకర్యంగా అనిపించుకున్నాను. అది ఆమెకు గమనించబడిందేమో.

“ఏంటి, మళ్లీ మొహమాటమా?” అంది.

“లేదు. నేర్చుకుంటున్నాను.”

“అయితే నా వైపు చూడకుండా బెలూన్ వైపు చూడు,” అంటూ నవ్వింది.

నేనూ నవ్వేశాను.

కొద్దిసేపటికి పని పూర్తయింది.

“చూశావా? నేర్చుకున్నావు,” అంది.

“టీచర్ బాగుంటే నేర్చుకోవడం సులభమే.”

ఆమె కాసేపు నా వైపు చూసి నవ్వింది.

“ఈ మధ్య నీ మాటల్లో చిలిపితనం పెరుగుతోంది.”

“మీ ప్రభావం అనుకుంటా.”

“అయితే జాగ్రత్త. నా అలవాట్లన్నీ నేర్చుకోవద్దు.”

***

ఆదివారం వేడుకకు ఏర్పాట్లు జరుగుతున్న సమయంలో రెండు కుటుంబాల మధ్య చనువు మరింత పెరిగింది. నాన్న, ముర్తి అంకుల్ కలిసి బయట కుర్చీలు అమర్చారు. అమ్మ, సుజాత ఆంటీ వంట ఏర్పాట్లు చూసుకున్నారు.

రమ్య తన పనులన్నీ చూసుకుంటూ మధ్యమధ్యలో నా దగ్గరకు వచ్చి ఏదో ఒకటి అడుగుతోంది.

ఒకసారి అలంకరణ కోసం తెచ్చిన లైట్లను సరిచేయమంది. మరోసారి కుర్చీలు ఎక్కడ పెట్టాలో అడిగింది.

“నన్నే ఎందుకు పిలుస్తున్నారు?” అని సరదాగా అడిగాను.

“ఎందుకంటే నువ్వు సహాయం చేస్తానన్నావు కదా,” అంది.

“అంటే ఇప్పుడు తప్పించుకునే అవకాశం లేదా?”

“అస్సలు లేదు,” అంటూ నవ్వింది.

ఆమెతో ఆ సరదా సంభాషణ నాకు బాగా నచ్చింది.

***

సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక అమ్మతో మాట్లాడుతున్నాను.

“రమ్య చాలా చురుకుగా అన్నీ చూసుకుంటోంది కదా అమ్మ,” అన్నాను.

“అవును. ఉద్యోగం చేస్తూనే ఇంటి పనుల్లో కూడా సుజాతకు సహాయం చేస్తుంది. చిన్నప్పటి నుంచి బాధ్యతగా ఉండేది,” అంది.

“ఆమెకు ఎప్పుడూ ఇంతే ఉత్సాహమా?”

“బయటకు అలా కనిపిస్తుంది. కానీ ప్రతి ఒక్కరికీ తమ తమ ఆలోచనలు ఉంటాయి కదా. మనకు తెలియని విషయాలు కూడా ఉంటాయి.”

అమ్మ మాటలు విన్నాక రమ్య గురించి మరింత తెలుసుకోవాలనిపించింది.

ఆమె నవ్వుతుంది, సరదాగా మాట్లాడుతుంది, అవసరమైనప్పుడు సహాయం చేస్తుంది. కానీ ఆమెకు కూడా తనకంటూ కొన్ని కోరికలు, బాధ్యతలు, వ్యక్తిగత విషయాలు ఉంటాయి.

ఆమెను కేవలం సరదాగా ఆటపట్టించే అమ్మాయిగా కాకుండా, పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవాలనే ఆసక్తి నాలో మొదలైంది.

***

ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ఫోన్‌లో కాలేజీ మెసేజ్‌లు చూస్తున్నాను. అప్పుడే పక్కింటి నుంచి చిన్న శబ్దం వినిపించింది. కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి చూస్తే రమ్య బాల్కనీలో నిలబడి ఫోన్‌లో మాట్లాడుతోంది.

కొద్దిసేపటికి ఆమె ఫోన్ పెట్టి బయటికి చూసింది. నేను కిటికీ దగ్గర ఉన్నానని గమనించి చిన్నగా నవ్వింది.

నేను కూడా నవ్వాను.

ఆమె చేతితో గుడ్‌నైట్ చెప్పింది.

నేనూ అదే విధంగా స్పందించాను.

ఆమె లోపలికి వెళ్లిపోయాక కిటికీ మూసేశాను.

ఇప్పుడు మా మధ్య మాటలు మాత్రమే కాదు, చిన్న చిన్న సంకేతాలు కూడా ఏర్పడుతున్నాయి.

అయితే నాకు ఇంకా అర్థం కాని విషయం ఒక్కటే.

ఆమె నాతో ఇంత చనువుగా ఉండటానికి కారణం కొత్త పొరుగింటి స్నేహమా? లేక నా మీద ఆమెకు కూడా ఏదైనా ప్రత్యేకమైన ఆసక్తి ఉందా?

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలుసుకోవడానికి తొందరపడకూడదని అనుకున్నాను.

కొన్ని పరిచయాలు నెమ్మదిగా పెరిగినప్పుడే వాటి నిజమైన అర్థం తెలుస్తుంది.

నావి కాని నా కథలు Winking-face :

1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ ,  2. పక్కింటి పరిచయం
Like Reply
#35

Good going boss!!! Keep rocking!!!
[+] 1 user Likes readersp's post
Like Reply
#36

Good updates... N nice movements n conversations..
Like Reply
#37

Nice and cool
Like Reply
#38

నేరేషన్ చాలా బాగుంది..... నెక్స్ట్ అప్డేట్ కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటాను
Like Reply
#39

Nice update
Like Reply
#40

Nice update andi ☺️
Like Reply
12,615 views




Users browsing this thread: 6 Guest(s)