అప్డేట్ 1: రోషన్ రాక
నా పేరు రోషన్. ఇరవై నాలుగు సంవత్సరాలు. ఎం.కామ్ పూర్తి చేసిన తర్వాత మంచి ఉద్యోగం కోసం చాలా ప్రయత్నాలు చేశాను. కానీ ఆ సంవత్సరం చివరిలో పెద్దగా అవకాశాలు రాలేదు. చాలా కంపెనీలకు అప్లై చేశాను. కొన్ని ఇంటర్వ్యూలకు వెళ్లాను. ఫలితం ఏమీ రాలేదు. అప్పుడు నిర్ణయం తీసుకున్నాను. కొన్ని రోజులు విశ్రాంతి తీసుకుందామని. బెంగళూరు వెళ్లి చూద్దామని. నా బంధువు విక్రమ్ అక్కడే ఉంటున్నాడు. అతను గత ఐదేళ్లుగా బెంగళూరులో పని చేస్తున్నాడు. అతని పెళ్లికి నేను వెళ్లలేకపోయాను. సెమిస్టర్ పరీక్షలు ఉన్నాయి. అందువల్ల అతని భార్యను ఎన్నడూ కలవలేదు. కేవలం పెళ్లి ఫోటోల్లో మాత్రమే చూశాను. ఆ ఫోటోల్లో కూడా స్పష్టంగా గుర్తుపడలేదు. తల్లిదండ్రులు చెప్పారు ఆమె చాలా అందంగా ఉంటుందని. మర్యాదస్తురాలని. కానీ ఇంకేమీ వివరాలు తెలియవు.
రైలు బుక్ చేసుకున్నాను. పద్దెనిమిది గంటల ప్రయాణం. రాత్రంతా ఫోన్లో గేమ్స్ ఆడుతూ గడిపాను. నెట్వర్క్ బాగా రావడం లేదు. కొంతసేపు నిద్రపోయాను. తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలకు యశ్వంత్పూర్ స్టేషన్కు చేరుకున్నాం. ప్యాంట్రీవాళ్లు “చాయ్ చాయ్” అంటూ అరుస్తూ వచ్చారు. నేను లేచి కూర్చున్నాను. ఫోన్ ఛార్జ్ పూర్తిగా అయిపోయి ఉంది. ప్లాట్ఫాంలోనే కొంతసేపు ఛార్జింగ్ పాయింట్ వద్ద కూర్చుని ఛార్జ్ చేసుకున్నాను. బయటకు వచ్చి క్యాబ్ స్టాండ్కు వెళ్లాను. విక్రమ్ పంపిన చిరునామా చూపించాను. డ్రైవర్ తల ఊపి బయలుదేరాడు.
క్యాబ్ నడుస్తూ ఉండగా బయటి దృశ్యాలు చూస్తూ ఉన్నాను. బెంగళూరు నాకు పూర్తిగా కొత్త నగరం. పెద్ద పెద్ద భవనాలు, విశాలమైన రోడ్లు, పచ్చదనం, ట్రాఫిక్. ఉదయం సమయం కావడంతో రోడ్లు కొంచెం ఖాళీగా ఉన్నాయి. దాదాపు గంట సేపు ప్రయాణం తర్వాత క్యాబ్ ఒక పెద్ద గేటు ముందు ఆగింది. పైన పెద్ద అక్షరాలతో **సూర్య రెసిడెన్సీ** అని రాసి ఉంది. సెక్యూరిటీ గార్డు వచ్చి చిరునామా అడిగాడు. నేను చూపించాను. అతను రిజిస్టర్లో రాసుకుని లోపలికి పంపించాడు.
లోపలికి ప్రవేశించగానే నాకు ఆశ్చర్యం వేసింది. చాలా శుభ్రంగా, అందంగా నిర్వహించబడుతున్న అపార్ట్మెంట్. పచ్చని లాన్ రెండు వైపులా విస్తరించి ఉంది. పిల్లలు ఆడుకునే పార్క్ ఒక మూలన ఉంది. దూరంగా స్విమ్మింగ్ పూల్ నీళ్లు కాంతి వేస్తున్నాయి. జిమ్ బోర్డు కనిపించింది. కార్ పార్కింగ్ ఏరియా చాలా పెద్దది. లిఫ్ట్ ఎక్కి మూడో అంతస్తుకు వెళ్లాను. కారిడార్ చాలా శుభ్రంగా ఉంది. ఫ్లాట్ నంబర్ ముందు నిలబడ్డాను. గడియారం చూశాను – ఉదయం ఎనిమిది గంటలు. చుట్టూ పూర్తి నిశ్శబ్దం. ఎవరూ లేనట్టు అనిపించింది.
బెల్ వేశాను. లోపల నుంచి ఎలాంటి శబ్దం రాలేదు. ఒక నిమిషం నిలబడి మళ్లీ ఒకసారి వేశాను. కొన్ని సెకన్ల తర్వాత తలుపు కొంచెం తెరుచుకుంది. ఒక స్త్రీ చేయి మాత్రమే కనిపించింది. ఆ చేయిలో ఒక స్టీల్ పాత్ర ఉంది. ఆమె ఏదో సైగ చేస్తున్నట్టు అనిపించింది. నేను తలుపు మీద తట్టాను.
“హలో?” అని పిలిచాను.
తలుపు మరింత తెరుచుకుంది. ఒక అందమైన ముఖం బయటకు వచ్చింది. నిద్రలేచిన కళ్లు, చెదిరిన జుట్టు, మేకప్ లేని ముఖం. అయినా ఆ అందం చూసి నేను క్షణం ఆగిపోయాను. చర్మం తెల్లగా, మృదువుగా ఉంది. కళ్లు పెద్దవి. పెదవులు సహజంగా ఎరుపు రంగులో ఉన్నాయి. ఆమె కళ్లు నా మీద పడ్డాయి.
“ఎవరు?” అని అడిగింది. గొంతు కొంచెం నిద్రమత్తులో ఉంది. మెల్లగా, మృదువుగా ఉంది.
“నేను రోషన్. విక్రమ్ ఇల్లు కదా?” అని అడిగాను.
ఆమె ముఖంలో వెంటనే చిరునవ్వు వచ్చింది.
“అబ్బా! రోషన్ వచ్చాడా? రా లోపలికి. విక్రమ్ నిన్న రాత్రి చెప్పాడు నువ్వు వస్తున్నావని.”
తలుపు పూర్తిగా తెరిచింది. నేను లోపలికి అడుగు పెట్టాను. ఆ క్షణం నా కళ్లు ఆమె శరీరం మీదకు వెళ్లాయి. ఆమె ధరించిన స్లీప్ షర్ట్ చాలా చిన్నది. తొడల మధ్య భాగం వరకు మాత్రమే ఉంది. తెల్లని, మృదువైన, నునుపైన తొడలు పూర్తిగా కనిపిస్తున్నాయి. షర్ట్ కింది అంచు ప్రతిసారీ కొంచెం కదులుతోంది. నేను ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ వదినను ఇలా చూడాలని అనుకోలేదు. నా మనసులో సాధారణంగా సాంప్రదాయకమైన చీర లేదా పొడవైన నైటీలో ఉంటుందని అనుకున్నాను. కానీ ఇక్కడ పరిస్థితి పూర్తిగా వేరు. ఆమె శరీరం సన్నగా, అందంగా ఉంది. ఛాతీ ఆకృతి షర్ట్ కింద స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.
ఆమె లోపలికి నడవడం మొదలుపెట్టింది. నేను సామాను పట్టుకుని వెనకాలే వెళ్లాను. ఆమె నడకలో తొడలు స్వేచ్ఛగా కదులుతున్నాయి. షర్ట్ ప్రతిసారీ కొంచెం పైకి లేస్తోంది. నా కళ్లు అక్కడి నుంచి తొలగలేకపోయాయి. ఛాతీలో గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. నేను శ్వాసను నియంత్రించుకోవడానికి ప్రయత్నించాను.
ఆమె కొంచెం ముందుకు వెళ్లి వెనక్కి తిరిగింది.
“నీకు నా పేరు తెలుసా?” అని అడిగింది.
నేను సిగ్గుతో తల దించుకుని,
“లేదు… పెళ్లి కార్డులో చూశాను కానీ మర్చిపోయాను” అన్నాను.
ఆమె నవ్వింది. ఆ నవ్వు చాలా సహజంగా, కొంచెం గేలిగా ఉంది.
“ఎంత వదిన మీద ప్రేమ ఉంది రోషన్! పేరు కూడా గుర్తులేదు. నా పేరు శోభ. ఇప్పుడు మర్చిపోకు.”
“వదిన” అనే మాట వినగానే నా శరీరంలో ఒక విచిత్రమైన కదలిక పుట్టింది. ఆ మాట వినగానే నా మనసు వేరే దిశగా వెళ్లిపోయింది. నేను నవ్వుతూ,
“సరే వదిన, ఇక మర్చిపోను” అన్నాను.
ఆమె వెంటనే,
“అయ్యో! నేను జోక్ చేశాను. పేరుతోనే పిలువు. వదిన వదిన అని పిలవడం చాలా పాతకాలపు అనిపిస్తుంది” అన్నది.
నేను,
“లేదు, నేను పేరుతో పిలవలేను. మీరు పెద్దవాళ్లు. విక్రమ్ తెలిస్తే…” అని అన్నాను.
ఆమె నవ్వుతూ,
“ఇక్కడ అందరూ పేరుతోనే పిలుచుకుంటారు. సరే, విక్రమ్ ఉన్నప్పుడు వదిన అని పిలువు. లేనప్పుడు పేరుతో పిలిస్తే నేను తరిమేస్తాను” అని చెప్పి తన షర్ట్ కాలర్ సర్దుకుంది. ఆ సమయంలో షర్ట్ కింది భాగం మరింత పైకి లేచింది. తొడలు ఇంకా ఎక్కువగా కనిపించాయి. నా కళ్లు అక్కడే నిలిచిపోయాయి. నా ప్యాంటులో మెల్లగా గట్టిపడుతోంది. అండర్వేర్ లేదు కాబట్టి ఆ మార్పు స్పష్టంగా కనిపించే అవకాశం ఉంది. త్వరగా సోఫా మీద కూర్చున్నాను. ఆమె నా ముఖం చూసి చిరునవ్వు నవ్వినట్టు అనిపించింది.
ఆమె చేతితో బాత్రూమ్ వైపు చూపించింది.
“ఫ్రెష్ అవ్వాలంటే అక్కడికి వెళ్లు. విక్రమ్ ఇంకా నిద్రలో ఉన్నాడు. పాలు వాడు రావాలి. నేను కాసేపు మార్చుకుని వస్తాను” అని చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లింది.
గది తలుపు మూసుకున్నాక నేను లోపలి ఇంటిని చూశాను. చాలా విశాలమైన లివింగ్ రూమ్. పెద్ద టీవీ, సౌకర్యవంతమైన సోఫాలు, అందమైన అలంకరణ. గోడల మీద కొన్ని పెయింటింగ్స్ ఉన్నాయి. బాల్కనీ నుంచి నగరం కనిపిస్తోంది. కిటికీల ద్వారా ఉదయపు కాంతి లోపలికి వస్తోంది. కొన్ని నిమిషాల తర్వాత బెల్ మళ్లీ మ్రోగింది. శోభ గది నుంచి,
“రోషన్, పాలు వాడే అయి ఉంటాడు. తీసుకో” అని అరిచింది.
నేను పాత్ర తీసుకుని తలుపు తెరిచాను. పాలు వాడు పాలు పోసి,
“మేడమ్ ఎక్కడ? మీరు ఎవరు?” అని అడిగాడు.
“నేను విక్రమ్ తమ్ముడుని. శోభ బిజీగా ఉంది” అని చెప్పాను.
అతను కొంచెం విచిత్రంగా చూసి,
“సరే, మేడమ్కు చెప్పండి పేమెంట్ గురించి” అని వెళ్లిపోయాడు.
నేను పాలు తీసుకుని వంటగదిలో పెట్టాను. గది నుంచి మెల్లని నవ్వులు, మాటలు వినిపించాయి. విక్రమ్ మేల్కొన్నట్టు అనిపించింది. కొంతసేపటికి గది తలుపు తెరుచుకుంది. శోభ బయటకు వచ్చింది. ఇప్పుడు ఆమె పొడవైన సాటిన్ నైట్గౌన్ ధరించి ఉంది. గౌన్ లేత పింక్ రంగులో ఉంది. ఒక వైపు స్లిట్ ఉంది. నడుస్తున్నప్పుడు తొడ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. వెనుక భాగం దాదాపు ఖాళీగా ఉంది. రెండు సన్నని స్ట్రాపులు మాత్రమే ఉన్నాయి. బ్రా లేదని స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఛాతీ ఆకృతి గౌన్ కింద స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. భుజాలు, వెనుక భాగం తెల్లగా మెరుస్తున్నాయి.
ఆమె వంటగది వైపు నడుస్తూ,
“ఇల్లు నచ్చిందా రోషన్?” అని అడిగింది.
“చాలా బాగుంది. ఎంత అద్దె?” అని అడిగాను.
“ఇప్పుడు ఈఎంఐగా ఇరవై ఐదు వేలు కట్టుతున్నాం. డౌన్ పేమెంట్ ఇరవై లక్షలు పెట్టాం” అన్నది.
నేను ఆశ్చర్యపోయాను. ఆమె సామర్థ్యాలు చెప్పడం మొదలుపెట్టింది – ఇరవై నాలుగు గంటలు విద్యుత్, నీరు, స్విమ్మింగ్ పూల్, జిమ్, పార్క్, సెక్యూరిటీ. మాట్లాడుతూ ఉండగా విక్రమ్ గది నుంచి బయటకు వచ్చాడు. అతన్ని చూసి నేను లేచి నిలబడ్డాను. ఐదేళ్ల తర్వాత కలుస్తున్నాం. అతను ఇంకా ఫిట్గానే ఉన్నాడు. జుట్టు కొంచెం కత్తిరించుకుని ఉన్నాడు. నవ్వుతూ నా వైపు వచ్చాడు.
“రోషన్! ఎలా ఉన్నావ్? ప్రయాణం బాగానే జరిగిందా?” అని అడిగాడు.
మేము కొంతసేపు కుటుంబం గురించి, ఊరు గురించి, పాత జ్ఞాపకాల గురించి మాట్లాడుకున్నాం. శోభ టీ తీసుకువచ్చి మేజా మీద పెట్టింది. వంగినప్పుడు గౌన్ మెడభాగం ముందుకు వాలి ఛాతీ మధ్య భాగం పూర్తిగా కనిపించింది. తెల్లని, మృదువైన చర్మం. రెండు వైపులా స్పష్టమైన ఆకృతి. నా కళ్లు అక్కడే నిలిచిపోయాయి. ఆమె తలెత్తి నన్ను చూసింది. చిరునవ్వు నవ్వి,
“రోషన్, చూస్తూనే ఉంటావా? టీ తాగు” అని మెల్లగా అన్నది.
నేను తొందరపడి టీ తీసుకున్నాను. విక్రమ్ నవ్వుతూ,
“శోభ, వదులు అతన్ని. కొత్తగా వచ్చాడు” అన్నాడు.
శోభ నన్ను చూసి మళ్లీ నవ్వింది. ఆ నవ్వులో ఏదో ఉంది.
“నేను ఏమీ చేయడం లేదు. అతనే చూస్తున్నాడు” అని చెప్పి వంటగది వైపు వెళ్లింది.
విక్రమ్ నాతో మాట్లాడుతూ,
“రోషన్, నేను ఇవాళ ముంబై వెళ్తున్నాను. రెండు రోజులు ఉండి రావాలి. నువ్వు ఇక్కడే సౌకర్యంగా ఉండు. శోభ అన్నీ చూసుకుంటుంది” అన్నాడు.
శోభ వంటగది నుంచి వినిపించేలా,
“చింతించకు. నేను బాగా చూసుకుంటాను” అన్నది.
ఆ మాటలో ఒక రకమైన నొప్పి ఉంది. నా గుండె మళ్లీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. విక్రమ్ సిద్ధం కావడానికి గదిలోకి వెళ్లాడు. శోభ టీ కప్పు తీసుకుని సోఫా మీద నాకు ఎదురుగా కూర్చుంది. గౌన్ స్లిట్ కారణంగా తొడ పూర్తిగా కనిపిస్తోంది. ఆమె కాళ్లు మార్చుకున్నప్పుడు మరింత స్పష్టంగా కనిపించింది. నేను కళ్లు తిప్పుకోవడానికి ప్రయత్నించాను కానీ సాధ్యం కాలేదు.
ఆమె నా ముఖం చూసి మెల్లగా నవ్వింది.
“ఏమైంది రోషన్? ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టు ఉన్నావ్” అని అడిగింది.
నేను తొందరపడి,
“ఏమీ లేదు వదిన… అంటే శోభ” అన్నాను.
ఆమె నవ్వు పెద్దదైంది.
“ఇంకా అలవాటు కాలేదు కదా. కాలేదు. మెల్లగా అలవాటు పడతావ్” అన్నది.
ఆమె కళ్లలో ఒక రకమైన మెరుపు ఉంది. నేను టీ తాగుతూ ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాను. ఈ ఇల్లు, ఈ అపార్ట్మెంట్, ఈ వదిన – అన్నీ నాకు కొత్తగా, విచిత్రంగా, ఆకర్షణీయంగా అనిపించాయి. విక్రమ్ లేని రెండు రోజులు ఎలా గడుస్తాయో అని అనిపించడం మొదలైంది.
గది నుంచి విక్రమ్ బయటకు వచ్చాడు. బ్యాగ్ పట్టుకుని సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
“నేను వెళ్తున్నాను. రోషన్, సౌకర్యంగా ఉండు. ఏమైనా కావాలంటే శోభను అడుగు” అన్నాడు.
శోభ లేచి అతని వెంట తలుపు వరకు వెళ్లింది. వాళ్లు కొన్ని మాటలు మాట్లాడుకున్నారు. తలుపు మూసుకున్నాక శోభ తిరిగి లోపలికి వచ్చింది. ఇప్పుడు ఇంట్లో మేమిద్దరం మాత్రమే ఉన్నాం. ఆమె సోఫా మీద మళ్లీ కూర్చుంది. గౌన్ కొంచెం జరిగి తొడ మరింత కనిపించింది. ఆమె దాన్ని సరిచేసుకోలేదు.
నేను ఆమెను చూస్తూ కూర్చున్నాను. గుండె చప్పుడు నాకే వినిపిస్తోంది. ఇది కేవలం మొదలు మాత్రమే అని అనిపించింది. ఈ ఇంట్లో, ఈ అపార్ట్మెంట్లో ఇంకా చాలా జరగబోతోందని నా మనసు చెప్పింది.
శోభ నా వైపు చూసి మెల్లగా నవ్వింది.
“ఏమైంది? ఏదో లోతుగా ఆలోచిస్తున్నట్టు ఉన్నావ్ రోషన్” అని అడిగింది.
నేను నవ్వుతూ,
“ఏమీ లేదు. కొత్త ఇల్లు, కొత్త నగరం. అంతే” అన్నాను.
ఆమె లేచి నిలబడింది. గౌన్ స్లిట్ కారణంగా తొడ పూర్తిగా కనిపించింది. ఆమె నాకు ఎదురుగా నిలబడి,
“సరే, నువ్వు ఫ్రెష్ అయ్యి రా. నేను అల్పాహారం చేస్తాను. ఆకలేస్తోంది కదా” అన్నది.
నేను లేచి బాత్రూమ్ వైపు వెళ్లాను. వెనక్కి తిరిగి చూశాను. శోభ వంటగది వైపు నడుస్తూ ఉంది. ఆమె నడక, ఆమె శరీరం, ఆమె చూపు – అన్నీ నా మనసులో తిరుగుతూ ఉన్నాయి. బాత్రూమ్లోకి వెళ్లి తలుపు మూసుకున్నాను. అద్దం ముందు నిలబడి నా ముఖం చూశాను. కళ్లలో ఒక రకమైన ఉత్సాహం కనిపించింది. నా శరీరం ఇంకా ఉద్రిక్తంగా ఉంది. నేను నీళ్లు తీసుకుని ముఖం కడుక్కున్నాను. కొంతసేపు అద్దం ముందు నిలబడి ఆలోచించాను.
ఈ రెండు రోజులు ఎలా గడుస్తాయో ఎవరికి తెలుసు. శోభ అనే ఆ అందమైన వదిన ఇంట్లో నేను ఒంటరిగా ఉండబోతున్నాను. ఆమె చూపులు, ఆమె నవ్వు, ఆమె శరీరం – అన్నీ నా మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. నేను లోపలికి వెళ్లి సామాను అన్ప్యాక్ చేయడం మొదలుపెట్టాను. కానీ మనసు మాత్రం వేరే చోట ఉంది.
కొంతసేపటికి శోభ తలుపు తట్టింది.
“రోషన్, అల్పాహారం రెడీ. రా” అని పిలిచింది.
నేను తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చాను. ఆమె ఇప్పుడు కొంచెం వేరే డ్రెస్ ధరించి ఉంది. సాధారణ హోమ్వేర్. కానీ అందంగానే ఉంది. నేను ఆమె వెంట వంటగది వైపు వెళ్లాను. టేబుల్ మీద ఇడ్లీ, సాంబార్, చట్నీ పెట్టి ఉంది. మేము కూర్చుని తినడం మొదలుపెట్టాం. ఆమె నాకు సాంబార్ వడ్డించింది. చేయి తగిలింది. ఆ స్పర్శ చాలా మృదువుగా ఉంది. నేను తల పైకెత్తి చూశాను. ఆమె కూడా నన్ను చూస్తూ నవ్వింది.
“ఏమైంది? నచ్చలేదా?” అని అడిగింది.
“చాలా బాగుంది” అని చెప్పాను.
మేము కొంతసేపు మౌనంగా తిన్నాం. ఆపై ఆమె మాట్లాడడం మొదలుపెట్టింది. బెంగళూరు గురించి, అపార్ట్మెంట్ గురించి, తన స్నేహితుల గురించి. నేను వింటూ ఉన్నాను. కానీ నా దృష్టి మాత్రం ఆమె ముఖం మీద, ఆమె చేతుల మీద, ఆమె మెడ మీద తిరుగుతూ ఉంది. ఆమె మాట్లాడుతున్నప్పుడు పెదవులు కదులుతున్నాయి. నేను వాటిని చూస్తూ ఉన్నాను.
తిన్న తర్వాత ఆమె పాత్రలు కడుక్కోవడానికి వెళ్లింది. నేను సోఫా మీద కూర్చుని టీవీ ఆన్ చేశాను. కానీ ఏమీ పడలేదు. మనసు వేరే చోట ఉంది. కొంతసేపటికి ఆమె వచ్చి నా పక్కన కూర్చుంది. గౌన్ కాదు, ఇప్పుడు షార్ట్స్ మరియు లూజ్ టాప్ ధరించి ఉంది. తొడలు మళ్లీ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె కాళ్లు మడిచి కూర్చుంది. నా దగ్గరగా.
“ఏమైంది? ఏదో సీరియస్గా ఉన్నావ్” అని అడిగింది.
“ఏమీ లేదు వదిన” అని అన్నాను.
ఆమె నవ్వి,
“మళ్లీ వదిన అనేశావ్. నేను చెప్పాను కదా” అన్నది.
నేను నవ్వుతూ,
“అలవాటు” అన్నాను.
ఆమె నా భుజం మీద చేయి పెట్టింది.
“సరే, అలవాటు మార్చుకో. ఇక్కడ అంతా ఫ్రెండ్లీగా ఉంటారు” అన్నది.
ఆ చేయి నా భుజం మీద ఉండిపోయింది. ఆ వేడి నా శరీరంలోకి దిగుతోంది. నేను ఆమెను చూశాను. ఆమె కూడా నన్ను చూస్తూ ఉంది. కొన్ని సెకన్లు ఇలానే గడిచాయి. ఆపై ఆమె చేయి తీసేసింది.
“సరే, నేను కాసేపు రెస్ట్ తీసుకుంటాను. నువ్వు కూడా అలసిపోయి ఉంటావ్. నీ గదిలో విశ్రాంతి తీసుకో” అని చెప్పి లేచింది.
నేను తల ఊపాను. ఆమె తన గదిలోకి వెళ్లింది. నేను నా గదిలోకి వెళ్లి మంచం మీద పడుకున్నాను. కానీ నిద్ర రాలేదు. కళ్లు మూసుకున్నా శోభ ముఖం, ఆమె తొడలు, ఆమె నవ్వు కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి. నా శరీరం ఇంకా ఉద్రిక్తంగా ఉంది. నేను లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాను.
ఈ ఇల్లు నాకు కేవలం బంధువు ఇల్లు మాత్రమే కాదు అని అనిపించడం మొదలైంది. ఇక్కడ ఏదో జరగబోతోంది. ఆ ఏదో నాకు తెలియదు. కానీ నా మనసు చెప్పింది – ఇది మొదలు మాత్రమే.
(అప్డేట్ 1 ముగిసింది)
(Next update date depends on comments....initial ga update nov16 promise chesa....monna na vere thread lo detailed review iste nov13 ne update ista annanu....kani evaru aa comments kuda chadavatam ledu. BUT STILL IM KEEPING MY INITIAL PROMISE....BUT FOR SURE NEXT UPDATE WILL BE OUT ON NOV23 only based on interactions & comments here....)
నావి కాని నా కథలు
:
1. రోషన్ మరియు పక్కింటి ఆంటీ , 2. పక్కింటి పరిచయం